De school is nu al weer enkele weken begonnen en de je-moet-het-verplicht-leuk-hebben-feestdagen hebben we ook weer gehad! De examens komen steeds dichterbij en dat is te merken ook. Bij zo’n beetje alle lessen wordt ons flink duidelijk gemaakt dat we vanaf nu echt geen tijd meer hebben voor leuke dingen en vol voor onze examens moeten gaan. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet altijd zo nauw neem met de goed bedoelde adviezen van onze leraren, het lukt gewoon niet altijd. Vooral niet wanneer er een ontzettend knappe en leuke jongen in de klas zit! Over knappe jongens gesproken, Willem en Mark. De afgelopen weken ben ik daar vaker mee bezig geweest dan met mijn examens, ik heb er bijna een dagtaak aan.

Mijn pijlen zijn nog steeds het meest op Willem gericht, al vraag ik me af of het veel zin heeft, want tot nu toe heb ik het idee dat ik rakelings langs mijn doel schiet! Vorige week hadden we weer, zoals elke week, muziekles. Nienke had besloten dat dat de ideale gelegenheid was om Willem eens flink aan de tand te voelen. “Je zorgt gewoon dat jij naast hem zit en dat je samen met hem moet oefenen op het keyboard. Zul je zien, wordt het vast heel gezellig.” Onze docent vindt het altijd een goed idee om te oefenen in koppels, zo worden we vanaf alle kanten gestimuleerd. Nou geloof me, gestimuleerd werd ik wel, maar dat ging niet over keyboard spelen!

Het plan van Nienke over de groepsindeling werkte en zo geschiedde, ik moest samen oefenen met Willem. Natuurlijk begon ik voorzichtig met het opbouwen van een gesprek. “Hoe was je vakantie, heb je ’t naar je zin gehad?” Het werd me meteen al duidelijk dat dit een hele verkeerde vraag was. Ik vind het heel fijn dat jongens een passie hebben, een hobby waar ze voor leven, maar om mij daar nou een kwartier mee lastig te vallen. Voordat ik de volgende vraag kon stellen, heb ik eerst tien minuten naar al zijn verhalen over vrije vallen, zwarte pistes enzovoorts moeten luisteren. Echter een kwartier later kreeg ik nog een veel zwaardere klap te verduren. Willem wil van zijn hobby zijn werk maken. “Ik ga na mijn eindexamens een cursus volgen, dan mag ik ook skilessen geven.” “Wat leuk!” antwoordde ik half afgeleid. “Maar er ligt in de zomer toch helemaal geen sneeuw, of ben ik nou gek?!” “Haha, nee maar je hebt toch ook indoorbanen, daar ga ik dan oefenen. Dan kan ik na de eindexamens in de winter les geven in Oostenrijk, Frankrijk of Zwitserland.” Enigszins verbaasd keek ik op “Je wilt dus skileraar worden?” Dat betekent dat hij dan dus de hele winter weg is.

De grootste teleurstelling moest echter nog komen. “Skileraar zijn lijkt me echt het leukste wat er is. Lekker skiën, sneeuw, beetje zon en natuurlijk elke week bussen met nieuwe meisjes die je les mag geven.” Het duurde even tot het tot mijn doordrong, maar hoorde ik dat nou goed? Zei hij nou echt dat hij zat te wachten op bussen met meisjes, deed hij het daarvoor? “O, ben je er zo één? Voor elke week een ander speeltje, de stoere skileraar die mooie meisjes opvangt?” Het floepte eruit voordat ik ’t wist, zonder ook maar even na te denken hoe handig deze opmerking was. Willem was duidelijk overdonderd door mijn opmerking en werd rood. “Nou ja, daar doe ik het natuurlijk niet voor, maar het is wel mooi meegenomen.” Grapte hij nog. Ik kon er eigenlijk niet om lachen. Het plannetje van Nienke was uitgemond in één grote afknapper. Misschien moet ik toch mijn plannen maar bijstellen, want ik weet niet of wel een jongen wil die stiekem alleen maar zoveel mogelijk meiden wil versieren als kan.

Nienke heeft het de laatste tijd weer erg druk met haar oude scharrel, de relatie is blijkbaar nieuw leven ingeblazen. Op zich geen enkel probleem, alleen heb ik nu met haar de kwestie Willem nog niet kunnen bespreken. Dan moest ik Steven maar bellen, maar hij reageerde weinig tactvol. “Schat, laat lekker zitten die jongen! Ik snap hem wel, het ligt niet aan jou, maar die jongen is jong en wil wat. Dat houd je toch niet tegen, dat heet testosteron. Alle mannen hebben daar last van, zelfs ik. Spreek gewoon lekker met Mark af, dan zie je wel hoe het verder loopt.” Hoewel ik het niet zo leuk vond om te horen, had Steven wel een beetje gelijk. Willem is jong en wil wat, lekker leven en genieten van veel meiden. Hij ziet me waarschijnlijk helemaal niet staan. Hoeveel zin heeft het om daar energie in te blijven steken?

Mark is echter wel zeer geïnteresseerd, hij blijft smsen. Twee dagen geleden heeft hij gebeld, we hebben echt een ontzettend leuk gesprek gehad en hij wil nog steeds graag afspreken. Omdat ik Willem graag wil loslaten, heb ik besloten hierop in te gaan. Dit weekend gaan we samen ergens wat drinken. Ik ben benieuwd hoe het gaat lopen en of het gezellig zal worden! En wie weet, misschien draait Willem wel bij en krijgt hij een goede ingeving, dat ik toch het meisje van zijn dromen ben. Jullie horen het van me!

Meer columns van Joyce lezen?
Column: Barman Mark
Column: Kerstgala
Column: Willem