Zondagavond, morgen al weer maandag. Het nieuwe jaar is begonnen en de vakantie is ook weer voorbij, morgen weer naar school. Met gemengde gevoelens ga ik morgen weer aan de slag. Aan de ene kant begin ik dat vele werken wel een beetje zat te worden en ben ik natuurlijk blij dat ik Willem weer zie, aan de andere kant beginnen de eindexamens ook ijzingwekkend dichtbij te komen.

Het kerstgala was overigens één grote deceptie. Het begon al helemaal verkeerd, Elaiza stootte per ongeluk expres een glas rosé op het nieuwe topje van Nienke. Nienkes humeur was meteen naar de knoppen, na anderhalf uur hield ze het voor gezien. Steven bleef gelukkig nog wel, hij vond het feest helemaal geweldig. “Steven, ik vind er eigenlijk weinig aan, we kunnen ook zo een andere kroeg induiken?!” “Joyce, je moet niet zo zeuren! Leuke muziek, genoeg leuke mannen. Ik weet niet waar je je druk overmaakt, vergeet die Willem toch.” Ja, inderdaad er waren genoeg leuke mannen, voor Steven! De hoop dat we nog ergens anders naar toe zouden gaan was een half uur later vervlogen. “Joyce, kijk die jongen eens, wat een god.” Half chagrijnig keek ik op zij. “Steven! Hij draagt rode gelakte sportschoenen, dat kan echt niet.” De jongen, geen idee hoe hij heette, zat in een andere eindexamenklas. Hij was zeker niet lelijk, maar om hem nou een god te noemen, was ook ietwat overdreven. Steven zette er duidelijk vaart achter en was druk aan het flirten. Toen ik na een half uur terug kwam met nieuwe drankjes, trof ik de twee jongens hevig zoenend aan. Pff, lekker gezellig weer. Ik dronk mijn drankje op en ben gegaan. “Ik ga er vandoor, veel plezier nog met Meneer de rode schoen.”

De volgende dag belde Steven me. Hij had een uitmuntend plannetje, zoals hij dat zelf noemde. Hij had Joris, zo heette de jongen met de rood gelakte schoenen klaarblijkelijk, meegevraagd naar het oud&nieuw feestje. Fijn dat hij dat ook met mij had overlegd, gelukkig ging Nienke ook mee waardoor het me eigenlijk weinig uitmaakte. Dit jaar zouden we oud&nieuw vieren in de enige leuke kroeg die Beverwijk rijk was. We kwamen er wel vaker en het was er altijd wel gezellig, de kaartjes waren ook niet erg duur en verdere opties waren er niet.

Aan het feestje heb ik overigens één groot schuldgevoel overgehouden. Toen we rond één uur binnen kwamen, viel mij en Nienke meteen iets op. Een nieuwe barman achter de bar! En wat voor een man, jeetje wat was hij knap. Steven merkte meteen dat we allebei wel geïnteresseerd waren. “Wat een lekkertje zeg. Als ik Joris niet had gehad, dan had ik het nu wel geweten. Ga ervoor ladies! Willem is er toch niet, niemand hoeft ‘t toch te weten.” fluisterde hij nog in mijn oor. Al snel stonden we te kletsen met de nieuwe barman, hij was nog slim ook en twee jaar ouder dan wij. Ik had besloten dat Nienke hem mocht hebben, dat veranderde echter snel. Een oude scharrel van Nienke was ook op het feest en haar hart maakte meteen een sprongetje. De rest van de avond heb ik weinig meer van Nienke gezien of gehoord, maar volgens mij heeft ze het erg naar der zin gehad. De muziek was erg leuk, de hele avond heb ik staan dansen en geflirt met Mark, de nieuwe barman.

Toen het feest was afgelopen en ik Mark nog even gedag wilde zeggen, gebeurde het. De drie wangzoenen, mondde uit in een heftig gezoen. Pas toen ik vijf minuten later buitenstond, realiseerde ik het me. Ik had met Mark gezoend, nummers uitgewisseld en hij wilde me graag weer zien. Pff, wat moest ik nou met Willem. Steven merkte meteen aan me dat ik me schuldig voelde. “Je hoeft je niet schuldig te voelen. Je krijgt weinig hoogte van Willem en je kan moeilijk jaren op hem blijven wachten. Mark is een leuke jongen, ga er gewoon voor. Hou hem anders achter de hand. Heb je straks misschien twee jongens waaruit je kan kiezen, wat wil je nog meer! Kan ie trouwens beetje lekker zoenen?” Ik moest altijd wel lachen om de relativerende opmerkingen van Steven. Mark kon geweldig zoenen, dat was het probleem alleen niet.

We zijn nu een week verder, Mark heeft al meerdere keren gesmst. Ikzelf ben nog niet zo zeker of ik nou wel of niet met hem moet afspreken. Nienke en Steven zouden het absurd vinden als ik het niet zou doen. Maar ja, het blijft wel een barman natuurlijk. Nienke heeft beloofd op school haar mond erover te houden. Steven zit gelukkig niet bij ons op school, hij praat namelijk continu zijn mond voorbij en een geheim bij hem is alleen veilig zolang hij niemand heeft om tegen te praten. Ik heb besloten om me er maar niet te druk over te maken en even af te wachten hoe het gaat lopen. De tijd zal ’t leren. Ik houd jullie op de hoogte!

Meer columns van Joyce lezen?
Column: Kerstgala
Column: Willem