Hier is weer eens een wat langer stuk! Veel leesplezier!

‘Dat is één dag teveel Tyler…’ zei ze met haar armen over elkaar. ‘Waarom was je er niet?’ vroeg ze daarna. ‘Iemand sloeg me voor mijn hoofd met zijn dronken kop afgelopen zondag in een club. Ik heb waarschijnlijk een lichte hersenschudding, daarom bleef ik gisteren thuis’ antwoordde ik. ‘Oh, is het dan wel zo verstandig om nu hier te zijn?’ vroeg ze bezorgd. Af en toe leek ze mijn moeder wel…
‘Alles gaat goed, Jane. Zullen we maar is naar binnen gaan voordat we te laat zijn?’ stelde ik voor. Ik liep naar binnen en Jane volgde me op de voet.

Zoals gepland was ik om half twee weer thuis, met tonnen huiswerk…Blijkbaar was er gisteren veel stof behandeld tijdens de lessen. Toch besloot ik om me daar ‘s avonds pas mee bezig te gaan houden. Nu wilde ik Luke bellen om te vertellen dat ik Lea over Jake’s verschijning heb verteld. Ik wist niet of hij al terug zou zijn van school, maar besloot het gewoon te proberen. Ik pakte beneden de enige telefoon die we in huis hadden en leip de trap op naar boven. Ik ging op de rand van mijn bed zitten en toetste het nummer van Luke in. Nadat de telefoon twee keer was overgegaan nam Luke zelf de telefoon op, wat erg zeldzaam was. Meestal zat hij, net als ik, op zijn kamer en nam zijn vader de telefoon op. Zijn moeder werkte in de zorg en reisde regelmatig naar derde wereldlanden om daar hulp te verlenen, wat nu het geval was. ‘Hé Luke, ik moet iets belangrijks met je bespreken.’
‘Gaat het over Jake? Luister, vanavond kan ik niet naar Ties Kleran…’ Ik liet hem zijn zin niet afmaken. ‘Nee, dat wilde ik ook niet vragen. Ik wilde je even laten weten dat ik Lea over Jake's verschijning in Ties Kleran heb verteld. Ze wilt ons helpen’ zei ik. ‘Wat? Je twijfelt of je het wel aan je ouders zal vertellen maar je verteld het zonder na te denken aan die griet? Ze is een bemoeial, Tyler! Ze zal de baas gaan spelen’ reageerde hij fel. ‘Luke, stel je niet aan! Alsof je haar zo goed kent. Nu we met zijn drieën zijn hebben we alleen maar meer kans dat we erachter komen wat Jake van me wil’ zei ik opgefokt. Ik probeerde rustig te blijven, anders zou dit gesprek op een ruzie uitlopen, maar waarom moest Luke nou zo zeuren over Lea! ‘Weet je, je moet het zelf maar weten. Ik heb je gewaarschuwd’ zei Luke, een stuk kalmer dan voorheen. ‘Waarom nou van die overhaaste conclusies? Ik denk echt dat ze ons kan helpen. Jake heeft me wel eens verteld dat ze veel met magie bezig is. Ze weet vast wel welke verhalen over geesten waar zijn en welke niet, en dat is handige informatie’ beargumenteerde ik mijn standpunt. ‘Tyler, hou nou maar op. Ik zei toch al, je moet het zelf maar weten. We zien wel of deze samenwerking gaat werken of niet.’ Hij klonk geïrriteerd. ‘Goed, ik ga’ zei ik kortaf en ik hing de telefoon op. Wat had Luke tegen Lea? Voor zover ik wist kenden ze elkaar helemaal niet goed. Nou ja, Luke zou vroeg of laat wel bijdraaien. Ik wilde net het nummer van Jake’s huistelefoon intoetsen toen de irritante ringtoon van de telefoon begon te spelen. Van de schrik liet ik hem bijna vallen.

Ik keek op de display en zag het nummer van Jake’s huistelefoon verschijnen. Het leek erop dat Lea me voor was. Ik drukte het groene hoorntje op de telefoon in en zei mijn naam. ‘Hoi Tyler, met Lea. Is het goed als ik even langskom?’
‘Ja, tuurlijk. Zie ik je zo?’ antwoordde ik. ‘Ik kom er meteen aan’ antwoordde Lea en ze hing op. Ik vroeg me af wat ze te vertellen had.

Binnen tien minuten was Lea er. Ze moest hard gefietst hebben, want ik had er nooit korter dan een kwartier over gedaan. Ze had een roze rugzak op haar rug, waarschijnlijk haar schooltas. Mijn moeder kwam naar de gang toen ze Lea’s stem hoorde. ‘Hoi Lea, wat gezellig dat je langs komt’ zei ze met een glimlach. ‘Wat gaan jullie doen?’
‘Gewoon wat je zei, mam. We leren elkaar beter kenen’ lachte ik en ik begeleidde Lea naar mijn kamer. Ze legde haar tas op mijn bed en haalde er een dik boek uit met de titel ‘Het mysterie van de levende doden.’ Het was duidelijk een oud boek. Je kon aan de zijkant van het boek zien dat de bladzijden geel waren. ‘Dit boek gaat onder andere over geesten’ vertelde Lea terwijl ze door het boek bladerde. ‘Ik heb het ooit gekocht samen met mijn ouders. Volgens hun is dit boek voor het grootste deel gebaseerd op de waarheid. Ik heb wel meer boeken over magische dingen, een soort verzameling eigenlijk. Ik lees ze graag en ze komen nog wel eens van pas merk ik nu.’ Uiteindelijk stopte ze met bladeren op een bladzijde waar het hoofdstuk ‘Geestverschijningen’ begon. ‘Toen ik dit boek vannacht doorbladerde trok dit hoofdstuk mijn aandacht’ zei Lea. ‘Heb je vannacht heel dit boek doorgebladerd?’ Vroeg ik verbaasd. ‘Ja…Ik slaap slecht sinds Jake weg is. Maar zullen we het over belangrijke dingen hebben?’
Door deze opmerking begon ik me zorgen om haar te maken. Jake leek het enige te zijn wat haar op dit moment boeide. Blijkbaar hadden ze een hechte band met elkaar. ‘Kom even op het bed zitten’ zei ik. ‘Dat is een stuk comfortabeler dan als we hier blijven staan.’ We gingen naast elkaar op mijn bed zitten met onze ruggen tegen de muur en Lea legde het boek voor ons neer. ‘Dit hoofdstuk bestaat uit belachelijk veel bladzijden, dus ik zal de mogelijk relevante informatie maar even samenvatten’ zei Lea zakelijk. ‘Een geest kan alleen verschijnen in de buurt van de plek waar hij overleden is en kan zichzelf voor een korte periode zichtbaar maken voor bepaalde personen. Meestal doen ze dit met een reden, want het kost ze veel energie’ legde Lea uit. ‘Natuurlijk, dat verklaart waarom Jake juist in Ties Kleran verscheen en waarom ik de enige was die hem kon zien’ zei ik enthousiast. ‘Dan had ik gelijk en moet ik zo snel mogelijk terug naar Ties Kleran’ zei ik. ‘Juist, maar wanneer zei je dat je daar heen moest dan?’ Vroeg Lea verward. ‘Tegen Luke toen ik nog in het ziekenhuis lag. Hij gaat mee.’
‘Luke? Neemt hij ooit iets serieus dan?’ Vroeg Lea verbaasd. ‘Dit gaat over Jake. Het was ook een goede vriend van hem, dat weet je toch’ zei ik. ‘Ja, maar toch. We hebben het hier wel over Luke.’ Blijkbaar was het wantrouwen tussen Luke en Lea wederzijds. Wat hadden die twee toch tegen elkaar?

Alweer twee goede stukken. Ik word steeds nieuwsgieriger naar de rest!

Bedankt voor de reactie! Volgende stuk...

Het was zaterdagavond. Luke, Lea en ik gingen op de fiets naar Ties Kleran op de hoop dat ik of één van hen Jake weer zou zien. Onderweg was het akelig stil geweest. Er was een spanning tussen Luke en Lea die ik niet begreep. De stilte werd niet doorbroken voordat we onze fietsen tegen een stenen muur hadden gezet. ‘Jake moet ook buiten de club kunnen verschijnen, aangezien hij daar…ehm…’ zei Lea stotterend. Ze wist duidelijk niet hoe ze haar zin af moest maken, dus deed ik het maar. ‘Vermoord is’ zei ik zachtjes. ‘Precies ja’ zei Lea. ‘Daarom denk ik dat we eerst een tijdje buiten de club moeten rondhangen’ legde ze uit. ‘Mij best, maar de vorige keer zag Tyler hem binnen, dus ik snap niet waarom we buiten zouden blijven staan’ zei Luke met een zucht. ‘Maar Luke, binnen kon ik hem niet verstaan door alle herrie. Als ik hem buiten zie is de kans groter dat ik begrijp wat hij duidelijk wilt maken’ zei ik. ‘Dat is precies mijn punt’ zei Lea terwijl ze Luke fel aankeek. Ik besloot om er maar niets over te zeggen. Ik moest me nu met Jake bezighouden. We liepen richting Ties Kleran en konden buiten van de muziek genieten. ‘Wat nu? Gaan we gewoon wachten?’ Vroeg Luke. ‘Als mijn boek inderdaad op de werkelijkheid gebaseerd is, moet Jake ons op de een of andere manier kunnen zien. Als hij weet dat Tyler hier is, zal hij komen en zich zichtbaar maken als hij daar genoeg kracht voor heeft’ legde Lea uit zonder Luke een blik waardig te gunnen. ‘We hoeven hier niet te blijven staan, laten we een rondje lopen’ stelde ik voor. ‘Oké, maar ik wil nog wel naar binnen voordat de deuren sluiten’ zei Luke. ‘Komt goed, het is kwart over elf dus we hebben nog drie kwartier’ zei ik.

Na een half uur rondlopen zonder enig resultaat besloten we om naar binnen te gaan. Het was gelukkig een stuk minder druk dan toen ik er vorig weekend met alleen Luke was. Dit keer was er geen live optreden aan de gang. ‘Goed, ik weet niet wat jullie gaan doen, maar ik ga gewoon rustig aan de bar zitten’ zei Lea en ze liep weg richting de bar. ‘Ik doe met haar mee, Luke’ zei ik. Ik gaf hem een schouderklopje en ging naast Lea op één van de barkrukken zitten. Luke had andere plannen en ging de dansvloer op om een groepje meisjes te laten zien wat hij in zijn mars had. ‘Weet je, als ik hem zo zie dansen voor die meisjes lijkt hij wel een beetje op Jake’ lachte ik. ‘Die probeerde ook altijd indruk te maken op iedereen hier.’
‘Misschien, maar Jake was niet blond en deed niet zoveel gel in zijn haar’ zei Lea. ‘Dat is uiterlijk, dat is heel wat anders’ zei ik. ‘Goed, dan telt dat niet. Maar je weet vast wel dat m’n broer de laatste paar weken alleen maar oog had voor één bepaald meisje’ vertelde Lea terwijl ze de barman een seintje gaf dat ze wat te drinken wilde bestellen. ‘Ja, dat weet ik. Bruin, krullend haar en blauwe ogen. Ik heb haar vorige week nog gezocht, maar ze was er niet. Jake heeft nooit haar naam durven vragen’ vertelde ik. De barman was inmiddels onze richting op gelopen en vroeg wat we wilde drinken. Het was dezelfde man als de vorige keer, maar dit keer was zijn bruine baard twee keer zo lang. Het zag er niet uit, want hij was kleddernat. Ik wist niet of het door het zweten kwam vanwege de warmte hier, of dat hij gewoon onder de drank zat. Hij zou eens een scheermesje moeten proberen, dat was zeker. Lea bestelde een glas chuderans en ik een glas cola. Dit was niet het goede moment om alcohol te drinken.

Goed stuk weer, ga zo door! Ik ben echt benieuwd naar wat er speelt tussen Lea en Luke..

‘Was dat meisje er vaak?’ vroeg Lea nieuwsgierig. ‘Ja, bijna elke week’ antwoordde ik waarna ik een slok van mijn cola nam. ‘Wil je dan even rondkijken? Het is niet zo druk’ vroeg Lea hoopvol. Ik knikte en stapte van de barkruk af. Hopelijk zou de zoektocht dit keer wat beter verlopen dan de vorige keer. Ik keek om me heen en zag tot mijn verbazing dat het meisje er dit keer wel was. Ze stond bij Luke, die inmiddels gestopt was met dansen omdat hij de aandacht van de meisjes verloren was. Ik wilde naar ze toe lopen, maar bleef staan toen ik zag dat een gespierde, blanke man me voor was. Hij sprak Luke aan. Het gezicht van het meisje vertrok. Ik zag dat ze weg wilde lopen, maar de man pakte haar arm vast. Hij gaf haar een korte boze blik, waarna hij zijn aandacht weer op Luke richtte. Was het slim om me ermee te bemoeien? Het kon me eigenlijk niet schelen of het slim was, het leek me het juiste om te doen. Ik liep ernaartoe en ging naast Luke staan. ‘Is er een probleem?’ vroeg ik. Ik hoopte maar dat ik niet al te angstig klonk, want deze man leek me in een slecht humeur. ‘Ja, eigenlijk wel ja. Dit meisje hier is me heel wat geld verschuldigd en die vriend van je bemoeit zich ermee’ zei de man geïrriteerd. Ik keek naar het meisje en kon de angst in haar ogen aflezen. Wat ze ook gedaan had, deze man mocht haar niet meenemen. Ik wist zeker dat hij haar pijn zou gaan doen. Luke was het duidelijk met me eens. Hij deed een stapje dichter richting de man en sloeg hem met zijn vuist tegen de zijkant van zijn hoofd. De man deinsde een stukje achteruit, maar liet zich niet kisten. Met geweld liet hij het meisje los en duwde haar weg, waarna hij zich op Luke stortte. Luke viel op de grond en de man viel bovenop hem. ‘Ga van me af!’ Riep Luke terwijl hij de man van zich af probeerde te slaan. We hadden behoorlijk wat aandacht getrokken, we waren ingesloten door mensen. Lea wurmde zich tussen de mensen door en ging naast me staan. ‘Ga van hem af!’ Riep ze kwaad en ze wilde de man gaan slaan, maar ik hield haar tegen met mijn arm. . ‘Laat mij dit maar regelen’ zei ik zelfverzekerd. Met twee armen greep ik de man vast en gaf hem een lichte schok met mijn krachten. De man schrok duidelijk. Hij schreeuwde en stond haastig op. Snel liet ik hem los en deed een stap achteruit. Op dat moment kwam de eigenaar van de club naar ons toe. De toeschouwers gingen aan de kant om hem erdoor te laten. ‘Wat denken jullie dat jullie aan het doen zijn! Dit doen jullie maar ergens anders, wegwezen!’ Riep hij kwaad. Luke, ik en de man werden naar buiten gestuurd. Het bruinharige meisje was al gevlucht. Lea mocht blijven, maar kwam met ons mee naar buiten. ‘Wat deed jij daarbinnen met me?!’ vroeg de man kwaad en verward tegelijk. Wat moest ik zeggen? Toen ik geen antwoord gaf, nam Luke het maar van me over. ‘Dat is ons geheim. Het voelde vast niet fijn hé? Ik zou ons maar met rust laten als ik jou was, anders doet hij het nog een keer maar dan twee keer zo pijnlijk’ zei Luke. De man aarzelde of hij Luke moest geloven, maar liep toch maar weg. Zodra hij zijn rug naar ons toe had gekeerd, stak Luke zijn middelvinger op. Ik gaf hem een tik tegen zijn arm als teken dat hij dat beter niet kon doen. ‘Heb je niets?’ Vroeg ik hem toen de man uit het zicht was. ‘Nee, ik ben oké. Bedankt voor je hulp, man’ zei hij dankbaar en hij gaf me een schouderklopje. ‘Die hulp was niet nodig geweest als jij niet zo brutaal had gedaan tegen die man en hem en dat meisje gewoon weg had laten gaan’ zei Lea met haar armen over elkaar. ‘Jij was er op het begin helemaal niet bij, hoe kun je nou weten wat ik gezegd heb?’ zei Luke geïrriteerd. ‘Oh, daarvoor hoefde ik er echt niet bij te zijn hoor. Ik ken je goed genoeg.’
Ik had er nu echt genoeg van. Die twee konden gewoon geen moment bij elkaar zijn zonder ruzie te maken! ‘Hou nou eens op!’ Riep ik kwaad. ‘We zijn hier voor Jake, niet om ruzie te maken! Wat is jullie probleem!’ Ik liep kwaad weg, ik zou wel alleen op Jake wachten. Ik liep een steegje in en ging tegen de muur op de grond zitten. ‘Kom op, Jake’ zei ik zachtjes toen ik zag dat ik alleen was. Toen kwamen Luke en Lea het steegje inlopen. Ik had niet anders verwacht. Hopelijk zouden ze na mijn uitval van daarnet stoppen met ruziën. Lea ging links van me zitten en Luke aan de andere kant. ‘Sorry Tyler, Jake is natuurlijk het belangrijkste vanavond. Je weet toch dat ik dit net zo belangrijk vind als jij? Hij is mijn broer’ snikte Lea. Ik keek naar haar, er liep een traan over haar wang. ‘En natuurlijk vind ik hem nu ook het belangrijkste, anders zou ik hier nu echt niet zijn’ zei Luke terwijl hij zijn hand op mijn schouder legde. Ik veegde Lea’s traan weg met mijn vinger en glimlachte. ‘Gelukkig zitten we er alle drie hetzelfde over. Lea legde haar hoofd op mijn schouder. ‘We gaan niet weg voordat jij of één van ons Jake gezien heeft.’

Een half uur hadden we zo gezeten, het was inmiddels één uur. Lea was tegen me aan in slaap gevallen en ik begon me ook slaperig te voelen. ‘Hoe lang wil je hier nog blijven, Ty?’ Vroeg Luke. ‘Ik weet het niet’ zei ik eerlijk. Ik wilde eigenlijk wel weg, maar wat nou als Jake zich zichtbaar wist te maken zodra ik weg was? Plotseling zag ik een schaduw verschijnen aan het begin van de steeg. Er kwam een donkere, kale man onze richting op gelopen. Hij keek vernietigend onze richting op, maar waarom? Toen zag ik hem veranderen en begreep ik precies wat er gaande was. Hij werd zwart en overal op zijn lichaam kwamen scherpe punten tevoorschijn, ook kreeg hij een pikzwarte staart met een grote punt aan het uiteinde, rode ogen en scherpe tanden. Dit was zeker weten een demon, maar hoe kon het dan dat hij er net nog uitzag als een doodnormaal mens? ‘Lea, wordt wakker en sta op! Snel!’ Riep ik. Lea schrok wakker en alle drie gingen we staan. Ik beschermde Lea door haar met mijn arm achter me te houden. Ze verschuilde zich achter mijn rug, haar ogen straalde angst uit. Ze wist dan misschien veel over magie en demonen, maar het leek erop dat ze nog nooit een demon in het echt gezien had. De demon was niet van plan om te wachten tot we ons voorbereid hadden op een gevecht, hij kwam recht op ons af. Lea gilde en stak haar handen naar voren, ze creëerde een vierkant , glimmend schild voor ons. De demon rende er recht tegenaan en deinsde achteruit. Er kwam rook van hem af. Blijkbaar was dit een andere vorm van de vuurkrachten die Jake beheerste. Het schild was gloeiend heet, wat je niet zou verwachten als je het zag. Plotseling verscheen er een fel licht en hoorde ik iemand mijn naam roepen. Ik keek naar Luke en Lea, maar zij leken niets te zien of te horen. Luke greep zijn kans nu de demon niet oplette. Hij stak nu ook zijn handen naar voren, waarna er uit beide handen stevige, zwarte draden verschenen die zich om de armen van de demon wikkelden. ‘Tyler! Gebruik niet je krachten, hij mag niet weten wie je bent!’ Riep de gedaante van Jake die zichtbaar werd zodra het felle licht verdwenen was. Ik liet hem weten dat ik het begrepen had door te knikken. Vrijwel meteen daarna verdween Jake weer…
‘Tyler, wordt eens wakker! Ik hou hem niet lang, val hem aan!’ Riep Luke. Er verscheen zweet op zijn voorhoofd, het kostte hem veel energie om de demon in bedwang te houden. Toch moest ik naar Jake luisteren en de demon niet laten zien wat ik kon. ‘Ik kan niets doen, Luke!’ Zei ik. Luke wilde me tegenspreken, maar bedacht zich. Hij wist dat ik dat niet zou zeggen als het niet echt waar was,dus verzamelde hij al zijn kracht en smeet de demon door middel van het besturen van de draden tegen de muur aan. ‘Laat hem niet los, Luke!’ Riep Lea bang. ‘Nooit’ zei Luke met zijn tanden op elkaar. Hij smeet de demon heen en weer in de steeg, van de ene muur naar de andere. De demon liet pijnkreten horen en veranderde weer terug naar de menselijke gedaante. Vermoeid liet Luke hem los, waarna de donkere, kale man op de grond viel. Luke ging hijgend tegen de muur zitten. ‘Ik had hem mooi te pakken hé’ zei hij trots. Lea ging op haar hurken zitten en omhelsde hem. ‘Dit keer kan ik je niet tegen spreken’ zei ze lachend en ze ging weer staan. ‘Er gebeurt iets met de demon’ zei ik toen ik zag dat er een soort zwarte rook uit de mond van de demon kwam. Met zijn drieën keken we toe. De rook verplaatste zich vliegensvlug en waaide de steeg uit. Eigenlijk wist ik niet of je het wel ‘waaien’ kon noemen, het leek zich bewust die kant op te verplaatsen. Dit was zeker geen gewone rook. De donkere, kale man verdween. Het was dus wel degelijk een demon, want demonen verdwenen als ze gedood werden, net als heksen.

Goede stukken weer! Heb ze echt snel gelezen. Goed ook, die spanning en hoe Jake eventjes tevoorschijn kwam.. Ben benieuwd naar het volgende stuk!

Bedankt :) Ik vond het wel eens tijd voor wat actie :wink:
Deze week ergens zal ik het volgende stuk schrijven en meteen plaatsen!

‘Ik heb je toch gezegd dat ik niet wil dat je nog naar die club gaat?!’ Riep mijn vader kwaad terwijl hij de voordeur dichtsmeet. Mijn ouders vermoedden dat ik naar Ties Kleran was gegaan en kwamen me halen, vrijwel meteen nadat de demon verdwenen was. Mijn vader gooide mijn fiets in de achterbak, want hij wilde perse dat ik de auto instapte. Ik had liever met Luke en Lea mee gefietst, want nu had ik nog niet de kans gehad om Luke en Lea over Jake’s verschijning te vertellen…Ik liep naar de woonkamer en ging met een zucht op de leren bank zitten, wachtend op de preek die ik zou gaan krijgen. Misschien was dit wel het perfecte moment om mijn ouders te vertellen dat ik Jake meerdere malen gezien had sinds zijn dood. Misschien zouden ze dan begrijpen waarom ik Ties Kleran niet kon vermijden. Mijn ouders kwamen ook de kamer binnenlopen en gingen op de andere leren bank zitten die tegenover mij stond. ‘Luister Tyler, als je nog één keer…’ Begon mijn vader, maar ik liet hem niet uitpraten. ‘ik ga niet voor mijn lol naar die club, pap. Ik heb een goede reden’ zei ik terwijl ik mijn vader recht in de ogen keek. Mijn vader sloeg hard met zijn vuist op de tafel die tussen de twee banken in stond. ‘Wat dan? De meisjes? De drank? De kick van de steeds verschijnende demonen?!’ Schreeuwde hij kwaad. ‘Nee, de steeds verschijnende gedaante van Jake!’ Schreeuwde ik terug. ‘Tyler…’ zuchtte mijn moeder bezorgd. ‘Je weet dat Jake niet terugkomt, toch? Misschien moet je met iemand praten…’ Ik keek haar verbaasd aan. ‘Een psychiater? Kom op! Waarom geloof je me niet gewoon? Ik ben een heks, het is toch niet zo schokkend dat ik een geest zie!’ Ik keek naar mijn vader. ‘Pap, misschien kan je me helpen. Als je niet wilt dat ik naar Ties Kleran ga omdat het gevaarlijk is, ga dan mee. Je hebt me zelf verteld dat je vroeger heel wat demonen hebt afgeslacht. Ik weet dat je dat nu niet meer doet, maar dit is belangrijk. Ik moet terug voor Jake, hij heeft me iets belangrijks te zeggen’ zei ik rustig. Ik hoopte dat hij doorhad dat ik dit niet zou laten rusten en me zou helpen. ‘Ik kan je niet helpen’ zei mijn vader zacht. Hij keek naar de grond. ‘Ik heb nog nooit van mijn leven een demon gezien, laat staan afgeslacht.’

Lekker stuk weer! Ik blijf benieuwd naar de rest..

even een klein stukje...

Ik schrok. Als hij de waarheid sprak betekende dat dat hij al die jaren tegen me gelogen had. Eigenlijk hoopte ik dat hij nu loog, maar hij leek bloedserieus. ‘Leugenaar’ zei ik met mijn tanden op elkaar, want welk van de twee verhalen ook waar was, hij had tegen me gelogen over hoe hij was. Eigenlijk wilde ik nu naar mijn kamer, om bij hem uit de buurt te zijn, maar ik bleef zitten. Wachtend op wat hij hierop te zeggen had. Wachtend op een verklaring. ‘Ik ben zelfs geen heks’ zei hij na een paar minuten van doodse stilte. Deze verklaring zag ik niet aankomen. Als hij geen heks was, van wie had ik dan mijn heksengenen geërfd? Mijn moeder keek mijn vader bezorgd aan, maar ze leek niet geschrokken. Ze wist het dus al. Mijn vader knikte naar haar. Blijkbaar vroeg ze met haar blik zijn toestemming om iets te zeggen. ‘Tyler…Je hebt je heksenkant niet van ons geërfd. Eigenlijk heb je helemaal niets van ons geërfd’ zei ze zachtjes met een trillende stem. Ik zag tranen uit haar ooghoeken vloeien en ze vervolgens via haar wang op de houten vloer vallen. Natuurlijk wist ik wat dit betekende, maar ze wilde het nog wat duidelijker maken, alsof hier sprake kon zijn van een miscommunicatie…‘We hebben je geadopteerd’ zei ze terwijl ze mijn ‘vaders’ hand vast hield. Dat mijn vader loog over hoe hij vroeger leefde was tot daar aan toe, maar hoe konden ze zoiets achttien jaar lang voor me verzwijgen? Ik stond op en rende naar de gang. Dit keer had ik er geen moeite mee om gewoon weg te lopen. Ik deed mijn schoenen aan en trok mijn jas van de kapstok. Mijn kamer was nu niet ver genoeg bij ze uit de buurt, ik wilde het huis uit.
Mijn zogenaamde ouders kwamen naar de gang, dat had ik ook wel kunnen verwachten, maar ik zou me niet laten tegenhouden. Ik deed de voordeur open en gek genoeg deden Sara en Chris niets. Ze stonden daar maar in de deuropening. ‘Doe geen gekke dingen’ zei Chris zachtjes. Ik wist niet of hij hiermee bedoelde dat ik niet weg moest gaan of dat ik gewoon voorzichtig moest zijn. In beide gevallen zou ik niet luisteren. Ik liep naar buiten en smeet de voordeur dicht, net als Chris een paar minuten geleden. Blijkbaar leek ik toch een beetje op hem. Ik zuchtte toen ik spetters op mijn gezicht voelde vallen. Regen, dat kon er ook nog wel bij…

Dit had ik niet verwacht, dat hij geadopteerd zou zijn.. Heel goed stuk weer! Ik ga om 11 uur zometeen richting Groningen voor een week, dus kan ik je verhaal volgendeweek vrijdag pas weer lezen.. Ook met mijn eigen verhaal zal ik dan proberen verder te gaan! Maar ga vooral verder, want het wordt steeds spannender!

Dit had ik niet verwacht, dat hij geadopteerd zou zijn.. Heel goed stuk weer! Ik ga om 11 uur zometeen richting Groningen voor een week, dus kan ik je verhaal volgendeweek vrijdag pas weer lezen.. Ook met mijn eigen verhaal zal ik dan proberen verder te gaan! Maar ga vooral verder, want het wordt steeds spannender!

Bedankt :) Fijne vakantie!

Ik ga een week op vakantie (vertrek morgen), dus ik zal de komende week niets kunnen posten

Ik heb op vakantie heel veel geschreven, dus ik zal er elke dag een stukje van plaatsen totdat ik niets nieuws meer heb :wink:

Na een tijdje rondlopen zonder op te letten waarheen zag alles er nog steeds bekend uit. Ik kon niet verdwalen, ik kende de buurt te goed. Het was inmiddels harder gaan regenen en zo nu en dan zag ik flitsen in de verte, het was gaan onweren. De straten waren verlaten. Ik keek op mijn horloge en zag dat het al twee uur was. Logisch dat de straten verlaten waren, de meeste mensen lagen thuis in een warm bed of zaten relaxt op de bank naar een film te kijken. Ondertussen stond ik doorweekt buiten, alleen. Het was herfst en niet al te warm buiten. Ondanks dat ik mijn winterjas had gepakt begon ik het inmiddels best koud te krijgen. Maar ik mocht geen zelfmedelijden krijgen, dan had ik maar thuis moeten blijven. Ik had natuurlijk terug naar huis kunnen lopen, maar ik dwong mezelf om dat niet te doen. Ik wilde dat Chris en Sara zich beseften dat ze niet hadden moeten verzwijgen dat ik geadopteerd was en dat zou niet lukken door meteen weer terug naar huis te rennen, dus liep ik verder. Voordat ik het wist stond ik voor het huis van Jake. Het was niet mijn bedoeling geweest om daar terecht te komen. Ik was er onbewust heengelopen. Ik liep naar de overkant van de straat en ging op de stoep zitten tegenover Jake’s huis. Ik miste hem nog steeds heel erg. Ik hoefde ook niet te verwachten dat dat gevoel binnen een paar weken zou verdwijnen. Misschien zou ik hem zelfs nog wel meer gaan missen de komende tijd, want alles leek fout te gaan sinds Jake weg was. Luke en Lea deden de hele tijd vervelend tegen elkaar, we kregen ruzie in Ties Kleran met een of andere enge gast, een demon viel aan en niet te vergeten: mijn ouders zijn mijn ouders niet. Veel erger kon het niet worden…
Plotseling ging er een licht aan in huize Hagens. Het was in de keuken, waar de gordijnen ’s nachts altijd open stonden. Ik stond op en liep terug naar de overkant, naar het huis. Ik keek naar binnen om te zien wie er in de keuken was. Waarschijnlijk had de persoon door dat hij of zij bekeken werd, want ze keek nu richting het raam. Het was Lea. Het was maar goed dat ze niets in haar handen had, want dan had ze dat waarschijnlijk laten vallen. Ze deinsde achteruit van de schrik, maar toen ik mijn capuchon afdeed, die ik had opgedaan om me te beschermen tegen de bakken water die uit de lucht vielen, herkende ze me. Ik zag haar de keuken uit rennen en hoorde haar de sleutel van het slot van de voordeur omdraaien, dus liep ik naar de voordeur. Daar was tenminste een afdakje. Ze deed de deur open en keek me geschrokken en tegelijkertijd verbaasd aan.

‘Wat doe jij nou buiten? Het is midden in de nacht en het regent pijpenstelen!’
‘Ik eh…’ zei ik aarzelend. Wat moest ik zeggen? ‘Weet je wat, kom binnen dan pak ik een handdoek voor je en daarna mag je me uitleggen wat je hier in vredesnaam doet’ zei ze en ze liep de trap op om een handdoek voor me te halen. Ik liep naar binnen en deed zachtjes de voordeur achter me dicht. Waarschijnlijk lagen Lea’s ouders te slapen en ik wilde ze niet wakker maken. Of stil doen veel zin had wist ik niet, want Lea kwam vervolgens rennend de trap af. ‘Maak je zo je ouders niet wakker?’ Vroeg ik verbaasd. ‘Nee hoor’ zei ze terwijl ze een witte handdoek in mijn handen drukte. ‘Ze zijn behoorlijk vaste slapers’ voegde ze zonder twijfel toe. Ik volgde haar naar de woonkamer. Het voelde raar om hier weer te zijn. De laatste keer dat ik hier was leefde Jake nog. Hij had een playstation 3 en we waren zijn nieuwe spel aan het proberen. Zoals gewoonlijk stond het geluid veel te hard en waren we veel te fanatiek bezig. Volgens zijn ouders tenminste. Ik keek op het kastje naast de flatscreen televisie en zag dat de playstation, die daar altijd stond, weggehaald was. Ik zuchtte. Door hier te zijn miste ik hem alleen maar meer. Hoe hield Lea het hier toch vol? Steeds maar op de plek zijn waar ze Jake voorheen elke dag zag. ‘Tyler? Kom je nog zitten?’ Zei Lea vanaf de bank toen ze merkte dat ik bij de gangdeur bleef staan. ‘Ik eh…Ik weet het niet. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik hier kom doen’ zei ik verward. Was Lea de juiste persoon om nu mee te praten over mijn ouders? Misschien niet. Maar dit was wel mijn kans om haar te vertellen dat ik Jake zag tijdens de aanval bij Ties Kleran. ‘Wacht, misschien is er toch wel iets waar ik het even met je over wilt hebben voordat ik weer ga’ zei ik ter correctie. ‘Oke, kom zitten’ zei ze en ze maakte een knikkend gebaar naar de plek naast haar op de bank. Ik ging naast haar zitten. ‘Ik heb Jake weer gezien’ zei ik. ‘Wanneer? Net bij Ties Kleran, in de steeg?’ Vroeg Lea opgewonden. ‘Ja, toen de demon aanviel. Jake zei dat ik mijn krachten niet mocht gebruiken zodat de demon niet zou weten wie ik ben.’
‘Oké, dat verklaart waarom je Luke niet hielp. En het betekent waarschijnlijk dat de demon naar jou op zoek is’ zei Lea enthousiast toen ze alle puzzelstukjes op de juiste plek wist te leggen. ‘Ja, maar waarom’ zei ik met een zucht. Ik had er eigenlijk nog niet over nagedacht dat de demon het op mij gemunt had. Ik had er de kans nog niet voor gehad dankzij mijn nep ouders. Ik voelde de woede opnieuw opkomen. Leugenaars waren het. Ik begon me af te vragen of de ouders van Luke en de ouders van Jake er al van wisten. Die moesten toch gemerkt hebben dat Chris en Sara niets van hekserij wisten. Tenzij mijn echte ouders ze ingelicht hadden en ze wel het een en ander wisten. Misschien hadden mijn echte ouders Chris en Sara wel in contact gebracht met de ouders van Jake en de ouders van Luke zodat zij ze konden helpen. Er waren zoveel mogelijkheden en ik had geen idee welke de juiste was. Daar had ik een hekel aan. Maar wie niet? Als je vragen hebt wil je antwoorden.

‘Tyler’ zei Lea bezorgt. ‘Ja?’ zei ik wakker geschud. ‘Is er iets? Je bent nogal afwezig.’ Ze legde haar hand op mijn schouder. Dat voelde goed om een of andere reden. Ik zuchtte diep. Moest ik haar vertellen dat ik geadopteerd was? Eigenlijk had ik niet zo’n zin om er over te praten, tenminste niet met haar. Ik zou gewoon met Chris en Sara moeten praten als ik antwoorden wilde, maar daar was ik nu nog niet klaar voor. Ik wilde ze nu gewoon even niet zien. ‘Het is dit huis…Het is de eerste keer dat ik hier ben sinds Jake er niet meer is’ legde ik haar uit. Het was geen leugen, ook dit was een reden dat ik me nu slecht voelde. ‘Ik begrijp het’ zei Lea geruststellend. ‘Ik ben er ook nog niet helemaal aan gewend, weet je. Er zijn hier zoveel herinneringen aan hem.’ Het bleef even stil. Ik wist zeker dat Lea net als ik aan Jake dacht. Het was alsof we in gedachten samen besloten hadden om een paar minuten stil te zijn ter herdenking van Jake. Lea schoof iets dichter naar me toe en legde haar hoofd op mijn schouder. ‘Misschien moet je hier maar blijven vannacht. Volgens mij blijft het de hele nacht slecht weer en je bent net droog’ zei ze zachtjes. Blijkbaar had ze besloten dat de herdenking voorbij was. ‘Je hebt gelijk’ zei ik instemmend. Ik was blij dat ze dat voorstelde, dan hoefde ik vannacht in ieder geval niet naar huis. Ik liep met haar mee naar haar kamer. ‘Ehm…Ik heb geen matras, maar wel een tweepersoonsbed’ zei ze wijzend naar het bed. ‘Je kunt natuurlijk ook in Jake’s bed slapen als je wilt.’
Ik wilde niet in Jake’s bed slapen, misschien vonden hun ouders dat helemaal niet goed. Bovendien zou ik toch niet kunnen slapen met de gedachte dat ik in Jake’s bed lag. ‘Ik slaap wel op de bank en zorg dat ik morgen weg ben voordat je ouders beneden komen’ stelde ik voor. ‘Nee, doe niet zo raar. Ze mogen best weten dat je hier was. Je bent toch zeker geen crimineel ofzo’ zei Lea alsof ik gek geworden was. ‘Goed, maar ik snap het best als je niet wilt dat ik naast je kom liggen. Dus ik wil alsnog wel op de bank liggen’ zei ik om zeker te weten dat Lea zich vannacht niet ongemakkelijk zou voelen. ‘Ik vind het niet erg als je bij me komt liggen’ zei Lea glimlachend. ‘We zijn tenslotte vrienden’ voegde ze eraan toe. Ik vroeg me af of ze daarmee bedoelde dat ze haar bed wel met een vriend wilde delen of dat ze bedoelde dat we toch geen rare dingen zouden gaan doen. Misschien zou ik Lea wel kwetsen door op de bank te gaan slapen. ‘Oké, ik slaap wel bij jou’ zei ik daarom met een glimlach. ‘Maar ik heb helemaal geen spullen mee’ zei ik toen ik me bedacht dat ik enkel met een jas en een paar schoenen aan mijn voeten de deur uit was gegaan. Ik begon me behoorlijk ongemakkelijk te voelen. ‘Ehm…We kunnen even bij Jake in de kast kijken voor een joggingsbroek. We hebben al zijn kleren nog’ stelde Lea voor. ‘En als je wilt natuurlijk ook voor een shirt om in te slapen’ voegde ze er snel aan toe. ‘Ik weet het niet, vinden je ouders dat wel oké?’ Vroeg ik. ‘Ja, geen probleem. Vertrouw me maar’ zei Lea geruststellend. Ze pakte mijn hand vast en liep naar de kamerdeur van Jake.

Op de deur hing nog een bordje met ‘niet storen’ erop. Jake vertelde me voor de grap altijd dat hij die ophing als hij zichzelf ging aftrekken. Als dat tenminste een grap was. Lea had nog steeds mijn hand vast en keek me aan. ‘Klaar om naar binnen te gaan?’ vroeg ze. ‘Ja’ zei ik. Ik haalde een keer diep adem , pakte de deurklink vast en duwde de deur zachtjes open. Alles zag er precies zo uit als de laatste keer dat ik het gezien had. Het was een troep. Het leek erop dat zijn ouders nog niet de moed hadden gevonden om wat spullen op te ruimen en even te stofzuigen. Het was voor hun vast nog veel moeilijker om deze kamer binnen te lopen dan voor mij. Ik deed het houten kleine kastje open dat naast zijn hoge bed stond. Hier lagen al zijn kleren, verdeeld over een paar planken. Maar ondanks deze planken was het heel onoverzichtelijk. Hij had veel te veel kleren voor zo’n klein kastje. Toch wilde hij nooit een nieuwe. Hij vond dat een grotere kast teveel ruimte in beslag zou nemen en dat de rest van zijn spullen niet meer op de grond zouden passen… ‘Zoek maar wat uit’ zei Lea. ‘Dan kleed ik me even om in mijn kamer.’
Ze liep weg zonder ook maar een stap in de kamer te zetten. Ik pakte een grijze joggingbroek en een wit t-shirt uit het kastje en toen ik me omgekleed had klopte ik op de deur van Lea’s kamer. ‘Ben je omkleed?’ vroeg ik. ‘Ja’ antwoordde ze zachtjes. Ik deed de deur open en zag Lea op haar bed zitten in een roze nachtjapon. Haar ogen waren rood en er liepen tranen over haar wangen. Ik werd er zenuwachtig van, maar dit keer wist ik hoe ik haar kon troosten. Zonder nog iets te zeggen ging ik naast haar zitten en sloeg ik mijn beide armen om haar heen. Ze legde haar hoofd op mijn borst en net als de vorige keer in mijn kamer bleven we een tijdje zo zitten. Totdat ze haar hoofd optilde en ik haar in een opwelling kuste. Ze kuste terug en voor ik het wist deden onze tongen ook mee. Ze deed haar armen om mijn nek en ik streek met mijn hand door haar haar terwijl ik met mijn andere hand de rand van het bed vasthield. Het gaf me zo’n goed gevoel, maar dat gevoel was niet voor lang. Toen we stopten en ik mijn ogen langzaam weer opendeed zag ik dat ze me verward aankeek. ‘Ik kan dit echt niet doen, Tyler’ zei ze geschrokken. ‘We gaan gewoon slapen en vergeten dit, oké? En doe dit alsjeblieft nooit meer’ zei ze zachtjes tegen me. Ze ging aan de muurkant van het bed liggen met haar rug naar me toe. Ik schaamde me dood. Hoe kon ik haar zomaar kussen? Wat haalde ik me wel niet in mijn hoofd? Ze had me geen enkel teken gegeven dat ze dit wilde. Dat ik naast haar in bed mocht liggen was gewoon omdat ze aardig wilde zijn. Ik wilde hier nu niet zijn. Het zou te ongemakkelijk zijn. Ik stond op en liep terug naar Jake’s kamer om mijn eigen kleren weer aan te doen en Jake zijn kleren terug te leggen in zijn kastje. Ik vouwde ze zo goed mogelijk op, maar ik was er echt totaal niet goed in, dus het zag er alsnog slordig uit. Toch legde ik ze maar terug. Zachtjes sloop ik de trap af om weer naar buiten te gaan, maar Lea had de deur weer op slot gedaan. Gelukkig had ik gezien dat ze ze binnen op het kleine tafeltje bij de bank had gelegd. Ik pakte de sleutels, deed mijn schoenen aan, pakte mijn jas en ging naar buiten. Van buitenaf deed ik de deur weer op slot, waarna ik de sleutel door de brievenbus deed. Ik wist zeker dat Lea doorhad dat ik wegging, maar ze hield me niet tegen ondanks de regen dat op de straat viel en grote plassen vormden op de lagere stukjes van de weg en het onweer dat nog steeds duidelijk hoorbaar was. Gelijk had ze. Ik had haar duidelijk in verlegenheid gebracht door haar te zoenen. Misschien zelfs wel beledigd. Ik deed mijn jas weer aan. Binnen had ik daar de tijd niet voor genomen. ‘Ik heb het verdiend’ zei ik zachtjes tegen mezelf toen ik weer door de straten begon te denderen.

Ik zat aan de bar in Ties Kleran, behoorlijk verbaasd dat ze me er nog in lieten na wat er eerder deze dag gebeurt was hier. Ik zou hier in ieder geval tot vier uur de nacht door kunnen brengen, daarna ging de club sluiten. Ik baalde er wel verschrikkelijk van dat ik geen geld bij me had. Ik kon wel een drankje gebruiken op deze rot avond, of eigenlijk nacht. ‘Twee glazen rode wijn alstublieft’ hoorde ik een vrouwenstem zeggen. Ik keek op de kruk naast me en daar was ze weer. Het geheimzinnige meisje waar Jake zo dol op was. Geheimzinnig kon ik haar inmiddels wel noemen, aangezien ze de vorige plotseling weg was en een enge griezel geld schuldig was voor ik weet niet wat. De barman kwam aanlopen met de glazen wijn en zette er één voor mijn neus neer. Ik keek het meisje verbaasd aan. ‘Ik wil je bedanken voor je hulp laatst bij het misverstand met die griezel’ zei ze toen ze zag dat ik naar haar keek. Het lag dus niet aan mij, die man was echt een griezel. ‘Waar is je vriend Luke?’ Vroeg ze. ‘Thuis, denk ik’ zei ik kortaf. Ik bedoelde het niet lullig, maar ik had echt een rotavond en het zou me gewoon niet lukken om een gezellig gesprek te voeren met deze meid die ik niet echt kende. Maar ik wilde wel wat dingen weten voordat ik het gesprek af zou kappen. ‘Die man wilde geld van je…ehm..’ Wat wilde ik eigenlijk precies vragen? Ik wilde weten waarom ze hem geld schuldig was en hoeveel het was. Maar dat zijn toch geen dingen die je zomaar aan een vreemde vraagt? Ze lachte. ‘Je wilt weten waarom ik hem geld schuldig ben? Ik heb geen idee. Ik ken die man niet en ik heb echt geen idee waar hij het over had’ zei ze oprecht. ‘Maar waarom keek je dan zo bang toen hij jou en Luke aansprak?’ Vroeg ik. ‘Omdat ik aan de blik in zijn ogen zag dat hij kwaad in de zin had’ antwoordde ze. Had die man de verkeerde of kon dit meisje gewoon heel goed liegen. Ik bedacht me ineens dat ik haar naam nog niet wist. Dit wilde ik eigenlijk nog steeds weten, voor Jake. Dus veranderde ik van onderwerp. Het ging me tenslotte niet aan wat ze mensen wel of niet verschuldigd was. ‘Hoe heet je eigenlijk?’ Vroeg ik haar nieuwsgierig. ‘Waarom wil je dat weten?’ Antwoordde ze speels. ‘Ik heb het je vriend Luke ook niet verteld, weet je.’ Blijkbaar wilde ze een spelletje spelen. Ondanks dat ik niet in de stemming was, zou ik mijn best doen om achter haar naam te komen. Alles wat ik nu nog voor Jake kon doen was belangrijk en één van die dingen was haar naam achterhalen. ‘Nou, weet je, mijn beste vriend is onlangs overleden en hij had al een tijdje een oogje op je. Ik vind het nogal lullig dat hij nooit achter je naam is gekomen’ zei ik alsof ik een of ander lulverhaal vertelde. Als dit een spelletje was, wilde ik niet te serieus overkomen. Bovendien wilde ik geen medelijden van haar en dat zou ik niet krijgen als ik me gedroeg alsof ik er al overheen was. ‘Is dat zo? En hoe heet je vriend?’ Vroeg het nog steeds naamloze meisje. ‘Heette’ zei ik ter correctie. Hij was er tenslotte niet meer. ‘Hij heette Jake.’

‘Fout, hij heet nog steeds Jake. Tenzij je gelooft dat hij nergens voortleeft’ zei ze. ‘Ik weet het niet’ zei ik. Eigenlijk wist ik wel zeker dat hij ergens voortleefde, anders had ik hem niet meer kunnen zien. Maar dat hoefde zij niet te weten. Ik pakte mijn glas wijn en nam een grote slok. Het meisje volgde mijn voorbeeld, maar nam een twee keer zo grote slok. Ze keek me speels lachend aan. ‘Je bent toch geen baby, waarom die babyslokjes?’ Zei ze. Ik besloot haar maar te negeren. Dit was geen wedstrijdje. Ik heb je verteld waarom ik je naam wil weten’ zei ik. ‘Dus hoe heet je?’
‘Niet zo snel, jongen. Als je denkt dat je vriend Jake helemaal weg is en nergens voortleeft, waarom wil je dan alsnog mijn naam weten? Je helpt hem er niet mee, want je zal het hem nooit kunnen vertellen. Kijk, als je nou gelooft in de hemel ofzo snap ik je argument wel, dan kun je het hem vertellen als je zelf ook heen bent gegaan’ zei ze met veel handgebaren. Ik kreeg het idee dat dit wijntje niet haar eerste drankje van de avond was. Ze was in ieder geval recht voor z’n raap. Ze vertelde gewoon wat ze dacht, hoe wreed het ook was. Het kon natuurlijk ook nog dat ze me helemaal niet serieus nam door de toon waarop ik vertelde over mijn overleden vriend. Eigenlijk was dat precies wat ik in eerste instantie wilde. Niet serieus genomen worden. Maar ik was van gedachten verandert. Als ze mijn verhaal niet geloofde, zou ze haar naam niet zeggen. ‘En als ik wel in een hemel geloof vertel je je naam wel?’ Vroeg ik. ‘Misschien, maar je hebt al gezegd dat je er niet in gelooft. Ik geloof je natuurlijk niet als je nu zegt dat je er wel in gelooft’ zei ze, waarna ze haar glas wijn pakte en zo’n grote slok nam dat hij meteen bijna leeg was. ‘Je bent vervelend, weet je dat’ zei ik lachend. Dit meisje begon mijn avond wat gezelliger te maken. Ik was blij dat ze er was. ‘Ik heet Tyler’ zei ik. ‘Ik heb je toch verteld dat ik de naam van je vriend wist, zijn naam verraden heeft hem niet geholpen om achter mijn naam te komen’ zei het meisje. ‘Maar bedankt dat ik je naam mag weten’ zei ze glimlachend. Ze keek op haar horloge. ‘Het spijt me voor je, maar ik moet gaan’ zei ze verontschuldigend. Ze leunde naar me toe en kuste me op mijn wang. ‘Geef Tyler nog maar een wijntje op mijn kosten’ riep ze naar de barman die als reactie zijn duim opstak ter bevestiging dat hij haar gehoord had. Ze haalde haar portemonnee uit de zak van haar donkere spijkerjasje en haalde er het te betalen bedrag voor drie glazen wijn uit. Ze had de vorige twee nog niet betaald. Toen ging ze weg. Nog steeds naamloos. Nu ze weg was gaf ze me helaas weer de kans om aan alle vervelende dingen te denken die me de afgelopen uren overkomen waren. Ik was aangevallen door een demon. Ik was geadopteerd. Ik had Lea tegen haar zin gezoend. En niet te vergeten: het was inmiddels half vier ‘s nachts en ik had geen idee waar ik zo meteen heen moest gaan.

Er wordt dan wel niet meer gereageerd, maar ik blijf gewoon stug posten :wink: Tot 10 augustis tenminste, want dan ga ik voor tien dagen naar spanje en daarna heb ik meteen kennismakingsdagen voor school. ik zal dna dus even niets kunnen plaatsen.