Hallo iedereen! Ik ben nieuw hier en ben een verhaal aan het schrijven. Ik ben benieuwd naar jullie mening en tips zijn welkom! Hier is het eerste stukje.
Het is zaterdag avond en ik lig op mijn bed na te denken over iets wat gebeurt is en niet meer terug te draaien valt, net als wat ik de rest van de week al gedaan had.
Mijn ouders vertellen me elke dag dat ik niet in het verleden moet blijven hangen, maar juist naar de toekomst moet kijken. Hun letterlijke woorden: ‘Als je in het verleden blijft hangen, zul je nooit wat bereiken in je leven. Je moet juist vooruit kijken.’
In mijn geval is dat niet zo gemakkelijk als het klinkt. Vandaag precies een week geleden ben ik mijn beste vriend Jake verloren aan de klauwen van een gruwelijk monster. Het komt door de eeuwige strijd tussen demonen en heksen. Ze zouden in harmonie kunnen leven, elkaar kunnen vermijden, maar het tegendeel is het geval. Demonen laten heksen niet met rust, ze vallen ze aan als ze de kans krijgen. Op de momenten dat je een makkelijke prooi bent. Maar het zou te gemakkelijk zijn om alleen de demonen de schuld te geven. Mijn ouders zeggen dat sommige heksen net zo goed jagen voor de lol, maar dan op demonen natuurlijk. Jake en ik liepen naar huis na ons wekelijkse avondje uit naar Ties Kleran, een niet zo bekende maar gezellige club in de stad. Het was Jake’s lievelingsclub. Hier ging hij altijd op versiertour. ‘Hier komen de lekkerste vrouwen, Tyler. Geloof me maar’ had hij gezegd om me over te halen om mee te gaan. Het was hem gelukt en we bleven terugkomen. Altijd stapte Jake op allerlei meisjes af, als ze er maar een beetje goed uit zagen, en vroeg hun naam. Hij bood ze een drankje aan en bijna altijd liep het uit op een avond vol met geflirt en drank. Totdat hij haar zag, een meisje van ongeveer zeventien, wat één jaar jonger is dan wij, met bruin krullend haar tot vlak over haar schouders, een licht getinte huid en ondanks dat toch blauwe ogen. Jake kon zijn ogen nooit van haar afhouden. Zij was ‘het leukste meisje die hij ooit gezien had’, niemand kon aan haar tippen. Zij was dan ook de enige waar hij geen woord tegen durfde te spreken. Hij was te bang om het te verprutsen. Ook die avond, zijn laatste avond in Ties Kleran, de laatste avond van zijn leven kon hij alleen maar staren. We waren een makkelijke prooi, met zijn tweeën, in het donker, aangeschoten én heksen. Hij kwam uit het niets en met zijn reusachtige klauwen kwam hij op Jake af. Ik wilde hem helpen, maar stond verstijfd. Ik had veel verhalen over ze gehoord van mijn ouders, maar had er nog nooit één in het echt gezien. Het kwam niet in mijn hoofd op om hem aan de kant te duwen of de demon aan te vallen. Met mijn gave om elektriciteit op te wekken uit mijn handen had ik hem misschien kunnen stoppen. En dan Jake, een ‘Firestarter’ zou je hem kunnen noemen. Hij kon zichzelf letterlijk in vuur en vlam zetten. Maar hij was te dronken, het drong niet op tijd tot hem door wat er gebeurde. Alles hing van mij af, maar ik deed niets. Ik liet de demon ook nog eens wegglippen. Ik had liever gehad dat hij anders was doodgegaan, want als je door een demon vermoord wordt verdwijn je. Nouja, als er nog iets van je over is. Dit is de manier waarop de sporen worden uitgewist, zodat de politie geen enkele houvast heeft bij het onderzoek. Jake zal als vermist worden beschouwd. Er zal nog gezocht worden, maar uiteindelijk zal hij ten dode worden opgeschreven, moordenaar onbekend. Voor zijn ouders moet het nog het ergst zijn, zij moeten doen alsof ze niet weten waar hun zoon is, blijven zoeken. Terwijl ze weten dat het zinloos is. Het liefst zou ik die demon gaan zoeken, tot in de eeuwigheid als het moet, en hem afmaken. Maar mijn ouders zeggen dat het alleen maar voor problemen zou zorgen, dat demonen op me zouden gaan jagen. Maar maakt het verschil? Nu vallen ze ook aan. Ik liep de trap af en wilde weggaan, naar Ties Kleran, zonder Jake.
Commentaar is welkom!
Tweede stukje.
Mijn moeder hoorde dat ik naar beneden kwam, uit mijn kamer waar ik al mijn vrije tijd doorbracht sinds Jake zijn dood, en kwam naar de gang. ‘Waar ga je heen, Tyler?’
‘Uit, naar Ties Kleran’ zei ik. ‘Alleen?’
‘Ja en ik weet niet hoe laat ik thuis ben.’
‘Geen sprake van’ zei mijn vader die ons duidelijk gehoord had en nu ook in de gang stond. ‘Ik wil niet dat je naar die club gaat. Het is gevaarlijk. Dat heb je nu toch zeker wel gemerkt? Wat nou als die demon terugkomt en jou ook van kant maakt?’ zei hij kwaad.
‘Je zegt zelf dat ik door moet gaan met mijn leven en dat doe ik. Ik ga geen plekken vermijden en ik ga me al helemaal niet laten afschrikken door demonen. Je zegt zelf altijd dat ze willekeurig hun slachtoffers kiezen, er is evenveel kans dat ik aangevallen wordt als anders. Er is niets verandert.’
‘Toch wel, Tyler. Nu ben je alleen.’
‘Oke, ik haal Luke wel op’ zei ik geïrriteerd. Zonder nog wat te zeggen liep ik de deur uit met mijn jas nog in mijn hand. Buiten trok ik mijn jas aan, haalde Luke op en met zijn auto reden we naar Ties Kleran. De hele weg was er een doodse stilte. Ook Luke had het moeilijk met de dood van Jake. Hij was er dan wel niet bij, maar hij wist precies wat er gebeurt was. Ook hij is namelijk een heks. Hij en Jake zijn de enige heksen die ik ken. Soms vraag ik me af of andere mensen in mijn omgeving ook heksen zijn, zonder dat ik het weet. Misschien zijn er wel heel veel, maar houd iedereen het geheim, net als ik. De ouders van Jake, Luke en mij kennen elkaar al een tijdje, ik ben praktisch met ze opgegroeid. Voor ons viel er dus niets geheim te houden. Ik vraag me eigenlijk af hoe onze ouders elkaar gevonden hebben, hoe ze er van elkaar achter kwamen dat ze heksen zijn. Na tien minuten rijden waren we er. Het was moeilijk om een parkeerplek te vinden, het was blijkbaar erg druk. Uiteindelijk vonden we een plekje en konden we naar binnen. Het was een gekkenhuis. Toen we naar de bar liepen werd duidelijk waarom. Er was een live optreden aan de gang. De band die speelde bestond uit drie jongens en één meisje. Het meisje was schaars gekleed en de zangeres van de groep. ‘Jake zou meteen overgelopen zijn naar haar’ zei Luke toen hij mijn blik volgde naar de blanke, schaars geklede zangers. ‘Dat betwijfel ik. Hij was echt verliefd.’
Luke lachte. ‘Denk je echt?’
‘Ja, zeker weten’ antwoordde ik. Ondanks de drukte stond de barman binnen vijf minuten voor onze neus. ‘Kan ik jullie helpen, heren?’ vroeg hij beleefd. Het was een kale man met een donkerblauw shirt waar hij duidelijk niet al te zuinig op was. Overal zaten bier- en wijnvlekken en in één van de korte mouwen zat een groot gapend gat. ‘Doe mij maar een glas bier’ zei Luke meteen. De barman richtte zich nu tot mij. ‘Meneer, er wachten mensen’ zei hij ongeduldig toen hij door had dat ik meer bezig was met het bekijken van de vele mensen hier. Ik zocht Jake’s meisje, maar het was praktisch onmogelijk om in deze menigte iemand te vinden. Ik richtte me tot de barman toen ik het ongeduldige getik van vingers op de bar hoorde. ‘Eh..doe mij maar hetzelfde’ zei ik haastig. ‘Bedankt, ik kom zo bij u’ zei hij geïrriteerd. ‘Luke, ik ga kijken of dat meisje van Jake er is. Ik ben zo terug.’
Ik stond op van de wankele barkruk en begon me tussen de menigte te wringen. ‘Oké, je doet maar. Maar ik geef het weinig kans van slagen!’ riep Luke me na.
Het was onmogelijk om niet tegen mensen aan te lopen en zo nu en dan kreeg ik een half glas bier of wijn over me heen. Ik besloot me daar maar niet al te druk om te maken, aangezien het onvermijdelijk was. Ik kwam steeds dichter bij het podium, waardoor de muziek door mijn hoofd dreunde. Overal om me heen schreeuwde mensen mee met de muziek (zingen kon je het niet meer noemen) en duwde elkaar weg om dichterbij te komen. Ik werd helemaal ingesloten en kon geen kant meer op. Misschien was het toch niet zo’n slim plan om bij de bar weg te gaan, het was tenslotte een wonder dat daar nog een kruk vrij was en dat Luke en ik zo snel geholpen werden. Ik wilde me om draaien en proberen om me opnieuw tussen de menigte door te wringen om bij Luke te komen, maar een fel licht weerhield me daarvan. Ik keek naar waar het vandaan kwam, het podium. In plaats van drie jongens zag ik er nu vier. Maar de vierde hoorde er niet bij, hij had geen instrument en zong niet. Door het licht kon ik geen duidelijk beeld krijgen van de jongen. Ik keek om me heen, om te kijken of andere mensen net zo verbaasd waren als ik, maar niemand leek deze verschijning interessant te vinden of ook maar op te merken. Ik keek weer naar het podium toen ik merkte dat het licht minder fel werd. Nu zag ik langzaam een bekend gezicht duidelijk zichtbaar worden. Het was Jake. Langzaam werd ook de rest van zijn lichaam zichtbaar. Ik wreef in mijn ogen en keek nog eens goed. Ik keek recht door hem heen, alsof ik naar een schim keek. De schim keek me aan. Ik zag zijn lippen bewegen, alsof hij iets naar me schreeuwde, maar door de herrie om me heen kon ik niet verstaan wat hij me wilde zeggen. Ik wilde naar hem toe, hoe onwerkelijk dit ook was. Ik begon mensen te duwen om zo dichter bij het podium te kunnen komen. Door mijn geduw kreeg ik diverse boze blikken toe geworpen en kreeg ik een hoop gescheld te horen. Ik negeerde het en liep verder. Ik was nog maar een paar meter van het podium verwijderd, toen de schim vervaagde. Ik moest sneller zijn. Ik moest weten wat hij me duidelijk wilde maken. Plotseling voelde ik een dreun tegen mijn hoofd, waardoor langzaam alles zwart werd voor mijn ogen. De schim verdween uit mijn zicht en ik viel om, tegen diverse mensen aan. ‘Bel 112!’ hoorde ik iemand schreeuwen. Daarna hoorde ik niets meer en werd alles volledig zwart.
Commentaar? tips??
Wat vinden jullie? M'n verhaal is 32 keer bekeken, maar niemand reageert. Ik heb nog een stukje geschreven, maar ik denk wel dat het voorlopig de laatste is. Ik denk dat als iemand het leest, diegene wel reageert.
Ik keek om me heen. Het eerste wat me opviel was dat bijna alles in deze ruimte wit was. De muren, de vloerbedekking, de deur. Ik lag in een bed, met mijn hoofd op een wit kussen en mijn lichaam onder een witte deken. Ik lag in een ziekenhuisbed. Ik zag nog twee bedden in de kamer staan, maar deze waren leeg. Ik herinnerde me de harde klap tegen mijn hoofd. Met mijn hand voelde ik dat er een pleister op de zijkant van mijn hoofd was geplakt. Toen herinnerde ik me de schim. De schim van Jake. Had ik hem echt gezien? Ik was nuchter. Ik had geen druppel alcohol op. Is het misschien normaal voor een heks om schimmen te zien? Ik kon me niet herinneren dat mijn ouders ooit iets over schimmen hadden gezegd. Was het dan misschien mijn verbeelding? Jake’s dood was nog maar kort geleden en ik had het er erg moeilijk mee, misschien wilde ik hem wel zo graag zien dat het ook daadwerkelijk gebeurde…Betekent dat dan dat ik waanbeelden heb, dat ik dingen zie die er niet zijn? Mijn gedachten werden verstoort door het geluid van de deur die openging. Mijn ouders stonden in de deuropening. Toen ze zagen dat ik wakker was, liepen ze naar me toe. Ik zou vast een preek krijgen aan het bezorgde gezicht van mijn moeder te zien. ‘Jake, wat is er gebeurt?’ vroeg mijn moeder, nog voordat ze op één van de rieten stoelen zat die zich in de kamer bevonden speciaal voor bezoekers. Ik moest snel beslissen of ik de waarheid zou vertellen. Wat zouden mijn ouders reageren als ik vertel dat ik Jake zag? Misschien zouden ze dan wel denken dat ik gek werd. Ik besloot om geen risico’s te nemen.‘Het was druk. Iemand liep tegen me aan en raakte per ongeluk mijn hoofd met zijn elleboog. Hij was dronken, denk ik.’ Ik kon heel overtuigend overkomen en zag dat mijn moeder opgelucht was. ‘Gelukkig herinner je je nog wat er gebeurt is, volgens de dokter heb je mogelijk een hersenschudding.’
‘Ik zei nog zo dat je niet moest gaan’ zei mijn vader zachtjes. Hij deed waarschijnlijk zijn best om rustig te blijven, want zo kalm was hij normaal niet. Ik besloot zijn voorbeeld te volgen en bleef ook kalm. Ik wilde tenslotte niet dat iemand op de gang ons zou horen. ‘Pap, dit heeft toch niets met demonen te maken? Dit is een doodnormaal ongeluk. Er was een live optreden, dus het was erg druk. Dan gebeuren dit soort dingen wel eens.’ Ik keek naar mijn vader en wachtte tot hij me tegen zou spreken, maar dat gebeurde niet. De stilte werd doorbroken door het opnieuw opengaan van de deur. Dit keer stond Luke in de deuropening. ‘Sorry als ik stoor, ik wilde gewoon even kijken hoe het ging’ zei hij. Ik kon aan zijn gezicht zien dat hij zich zorgen maakte, maar aan zijn stem was het niet te horen. Luke toonde niet graag zijn emoties. ‘Je stoort helemaal niet’ zei mijn moeder. ‘Kom maar binnen.’ Luke kwam binnen, gevolgd door een verpleegster. ‘Het mag niet te druk worden, dus als er meer mensen komen zullen ze even moeten wachten, oke?’ legde ze vriendelijk uit. Mijn moeder knikte ter bevestiging dat ze het begreep. Na een kwartier gingen mijn ouders koffie halen en was ik alleen met Luke. Natuurlijk hadden mijn ouders het onzin verhaal dat ik had bedacht aan Luke verteld, maar ik vertrouwde hem en wist dat hij me niet zou veroordelen tot gek. ‘Luke, ik heb Jake gezien’ zei ik toen ik zeker wist dat mijn ouders ons niet meer konden horen. ‘Serieus? In de club?’ Vroeg Luke met ongeloof. ‘Ik weet zeker dat je een hersenschudding hebt…’. ‘Ik bedoel natuurlijk zijn geest’ zei ik met irritatie in mijn stem. Had ik niets moeten zeggen? Nee, Luke moest en zou me serieus nemen. ‘Hij verscheen op het podium, toen ik dat meisje zocht. Ik kon recht door hem heen kijken.’
‘Je bent serieus hé?’ zei Luke verbaasd. ‘Ja, bloedserieus. Hij wilde me iets duidelijk maken, maar door de drukte en de herrie weet ik niet wat. Ik probeerde dichterbij te komen, maar het enige dat ik heb verstaan is mijn naam.’
‘Misschien wilde hij je wel vertellen waar z’n vriendin was’ lachte Luke. ‘Luke…Kom op, even serieus. Ik wil terug. Misschien zie ik hem nog wel een keer en zie jij hem dan ook.’
‘Ja, maar ik denk dat je voorlopig niet weg mag. Met je hoofd, weet je wel.’
‘En m’n overbezorgde moeder en bazige vader…’ voegde ik er met een zeurende stem aan toe. Ik werd soms zo moe van mijn ouders. Mijn moeder, Sara, is een ‘gewoon mens’. Ze is geen heks zoals mijn vader, wat mij dus eigenlijk een half-heks maakt. Ik vraag me eigenlijk af of dat uitmaakt, heel heks of half-heks zijn. Mijn moeder heeft er problemen mee dat ze me niet kan beschermen als haar grootste angst uitkomt, een demon die het op mij gemunt heeft. Dat begrijp ik wel, maar toch kan het soms behoorlijk lastig zijn, zo’n overbezorgde moeder. Mijn vader heet Christiaan, maar iedereen noemt hem Chris. Ik ben mijn heksenkant en elektriciteit- krachten van hem geërfd. Ondanks dat hij mij altijd verteld dat ik niet naar demonen op zoek moet gaan, ik zou niet weten waarom ik dat zou doen, zocht hij vroeger het gevaar altijd op. Hij was absoluut niet bang voor demonen en zocht ’s avonds laat de plekken op waar mysterieuze verdwijningen hadden plaatsgevonden, aangezien dit wel eens het werk van een demon geweest zou kunnen zijn. Zijn twee jaar jongere broer was net als hij en volgde hem op de voet, totdat het een keer mis ging. Mijn vader was toen 18, net als ik nu. Een demon kreeg zijn jongere broer in zijn greep en als dat eenmaal gebeurt is, is het meestal snel met je gedaan. Sinds die dag, 11 januari 1985, deed hij een stuk voorzichtiger en zocht het gevaar niet meer op. Om mij het lot van zijn broer te besparen, vertelt hij me dit verhaal regelmatig om mij demonen te laten vrezen zodat ik ze niet zou opzoeken. Je zou denken dat ik zijn vertrouwen inmiddels wel gewonnen had, aangezien ik niet op zoek ben geweest en ook nog nooit met een demon heb gevochten, maar nee hoor. Ik krijg nog steeds regelmatig een preek. Luke en ik kijken allebei naar de deur toen mijn ouders weer binnenkwamen. We zouden ons gesprek later moeten voortzetten.
Ik ben te moe om het laatste stuk nog te lezen, maar de twee stukken daarvoor heb ik wel gelezen. In het begin was ik even verbaasd dat je over heksen en demonen begon. Maar nu vind ik het eigenlijk wel leuk, ik heb namelijk al lang geen fantasy verhaal meer gelezen. Ik zeg; door gaan :).
Je moet je niets aantrekken van het wel lezen en geen comments sturen- er zijn niet zo heel veel gebruikers meer online, en veel lezen wel maar vergeten dan te antwoorden.
Ik heb technisch gezien hetzelfde antwoord als de bovenstaande gebruiker. Ik vind de stukken tot nu toe heel leuk, maar probeer kleinere stukken te posten en meer gebruik te maken van alinea's. Het is namelijk moeilijker je hoofd bij grote lappen tekst te houden in plaats van kortere, beter onthoudbare stukken.
Ik heb het laatste stuk nu ook even gelezen en ik vind 't nog steeds leuk!..
bedankt allemaal! Ik zal wat met de tips doen en proberen om zo snel mogelijk nog een stukje te schrijven :) Ik heb het wel druk deze week, want volgende week beginnen mijn examens en ik heb nog heel wat te doen...
Ik ben te moe om het laatste stuk nog te lezen, maar de twee stukken daarvoor heb ik wel gelezen. In het begin was ik even verbaasd dat je over heksen en demonen begon. Maar nu vind ik het eigenlijk wel leuk, ik heb namelijk al lang geen fantasy verhaal meer gelezen. Ik zeg; door gaan :).
ik schrijf eigenlijk altijd fantasy verhalen. Wat voor verhalen schrijf jij vooral?
ik schrijf eigenlijk altijd fantasy verhalen. Wat voor verhalen schrijf jij vooral?
Oké! Meestal probeer ik mijn verhalen zo realistisch mogelijk de schrijven, maar heb niet echt een standaart onderwerp of genre ofzo. Meestal komen er bij mij ineens verhalen op in mijn hoofd als ik ineens inspiratie heb, en als ik ze dan niet op schrijf dan vergeet ik het vaak weer, heel stom! Ik heb ook wel eens een fantasy verhaal geschreven, maar dat is alweer een tijd geleden ^^.
Ik heb vandaag nog een klein stukje geschreven, ik hoop dat jullie het wat vinden!
Diezelfde avond om elf uur mocht ik naar huis. Eenmaal thuis ging ik meteen naar mijn kamer, zoals gewoonlijk. Ik had even geen zin in vragen van mijn bezorgde ouders en wilde alleen zijn. Mijn moeder had meteen naar school gebeld. Ze wilde dat ik morgen thuis bleef om te rusten. Dat was maar goed ook, want ik zou mijn gedachten toch niet bij mijn werk kunnen houden. Ik kon alleen maar denken aan wat ik vanavond gezien had, of eigenlijk vooral aan wat Jake’s geest me duidelijk wilde maken. Ik liet me op mijn bed vallen zuchtte diep.
Ik weet het nu gewoon even niet meer. Aan de ene kant hoop ik natuurlijk dat ik hem echt gezien heb daar op het podium, maar aan de andere kant heeft het me behoorlijk laten schrikken en bang gemaakt. Hij was duidelijk in paniek, wat goed kan betekenen dat hij me voor iets ergs wilt waarschuwen. Als hij natuurlijk echt was.
Deze gedachte moet ik echt van me afzetten. Als ik mezelf niet eens geloof, hoe moeten mijn ouders me dan ooit geloven? Ik twijfelde nog steeds of ik mijn ouders zou vertellen wat er vanavond echt gebeurt was. Misschien had mijn vader er een logische verklaring voor. Als het inderdaad te maken had met het feit dat ik een heks ben, zou hij me kunnen helpen. Maar door de reactie van Luke zie ik er toch vanaf. Luke had er duidelijk moeite mee om me serieus te nemen, misschien kwam dat wel doordat ik ongeloofwaardig overkwam, doordat ik het zelf niet geloof.
Ik ging rechtop zitten en keek naar buiten. De straat was verlaten, de meeste mensen sliepen waarschijnlijk al. Het was morgen tenslotte maandag. Ik wist zeker dat ik vanavond niet zou kunnen slapen. Waarschijnlijk zou dat ook zo blijven totdat ik het raadsel rondom Jake's verschijning zou hebben opgelost.
Goed stukje weer. Ik zie alleen dat je af en toe de ene keer vanuit de tegenwoordigetijd verteld zoals: Ik weet het nu gewoon even niet meer. Aan de ene kant hoop ik ...
En dan vertel je het weer alsof het al gebeurd is en het na verteld wordt, snap je? Daar moet je proberen op te letten, maar verder vind ik het goed!
Goed stukje weer. Ik zie alleen dat je af en toe de ene keer vanuit de tegenwoordigetijd verteld zoals: Ik weet het nu gewoon even niet meer. Aan de ene kant hoop ik ...
En dan vertel je het weer alsof het al gebeurd is en het na verteld wordt, snap je? Daar moet je proberen op te letten, maar verder vind ik het goed!
Ik snap wat je bedoelt ;) Ik zal er beter op gaan letten :)
Twee uur ’s nachts. Ik lag inmiddels al twee uur in bed, maar was nog steeds klaar wakker. Ik zuchtte en draaide me voor de zoveelste keer om. Steeds als ik dat deed voelde ik een steek in mijn hoofd. Die gast bij Ties Kleran had me behoorlijk hard geslagen. Ik vroeg me af wat er gebeurt zou zijn als hij dat niet had gedaan, wat natuurlijk compleet zinloos was. Wat gebeurt is, is gebeurt. Als je iets toch niet meer kunt veranderen, waarom zou je er dan nog over na denken? Daar wordt je alleen maar ongelukkig van. Ineens kreeg ik respect voor de uitspraak van mijn ouders. Ik moest echt eens wat minder in het verleden blijven hangen, al wist ik niet zeker of je een paar uur geleden wel ‘verleden’ kon noemen…
Ik werd wakker en ging rechtop zitten om op mijn wekker, die op het nachtkastje naast m’n bed stond, te kijken hoe laat het was. Weer een steek door mijn hoofd…Ik hoopte dat ik daar snel vanaf zou zijn. Als mijn bed nou wat lager was of mijn nachtkastje wat hoger, zou ik gewoon kunnen blijven liggen…Ik zag dat het half tien was. Blijkbaar had ik toch wel een tijdje geslapen. Ik stond op, pakte wat kleren uit mijn houten kast en strompelde naar de badkamer. Vandaag zou een lange dag gaan worden…Waarschijnlijk zouden mijn ouders me verbieden om weg te gaan en zou ik de hele dag thuis moeten zitten. Na een kwartiertje had ik gedoucht en liep ik de trap af naar beneden. Mijn moeder zat op de bank in de woonkamer naar een reality show te kijken, daar was ze helemaal verslaafd aan. Mijn moeder werkte bij een reclamebedrijf en kreeg vaak de mogelijkheid om thuis te werken, waar ze nooit voor twaalf uur mee begon. Ik liep naar de kamer en ging naast haar zitten. ‘Heb je lekker geslapen?’ vroeg mijn moeder. Haar ogen waren nu even niet meer op de televisie gericht, maar op mij. ‘Ja, beter dan ik had verwacht’ antwoordde ik. ‘Mooi. Luister Tyler, vanavond komen de ouders van Jake bij ons eten. Ze nemen Lea ook mee. Kun je haar na het eten even mee naar je kamer nemen zodat ze niet de hele tijd beneden bij ons hoeft te zitten?’ Lea was Jake’s jongere zusje, slechts één jaar verschil. Natuurlijk heb ik haar meer dan eens gezien bij Jake thuis, maar ik had eigenlijk nooit echt aandacht aan haar geschonken en echt met haar gepraat. ‘Ja, dat wil ik wel doen, maar ze kent me niet zo goed.’
‘Dan leren jullie elkaar kennen’ antwoordde mijn moeder.
het is alweer een tijdje geleden dat ik bij dit verhaal een nieuw stukje gepost hebt, door gebrek aan inspiratie, maar het is me eindelijk gelukt!
Om zes uur precies ging de bel. Mijn ouders waren nog bezig met het klaarmaken van de lasagne en ik had de opdracht gekregen om de tafel te dekken. Aangezien ik daar een kwartier geleden al mee klaar was zat ik nu in de woonkamer voor de televisie. Eigenlijk wilde ik naar mijn kamer, maar dat mocht niet. Ik deed de deur open en zoals verwacht stonden Jake’s ouders en zijn zusje op de stoep. Ik probeerde een goede gastheer te zijn en pakte hun jassen aan. Ik zei dat ze alvast aan tafel konden gaan zitten en liep vervolgens naar de keuken om te kijken of mijn ouders al klaar waren met het eten. Ik snapte niet waarom ze er zo’n werk van maakte, ze kenden de familie Hagens, Jake’s familie, tenslotte al jaren. De lasagne was klaar dus ging ik ook aan tafel zitten. Mijn ouders zette de bak op tafel en sneden de lasagne in zes gelijke stukken. Voor zover dat mogelijk was in ieder geval. Ieder pakte een stuk. ‘Eet smakelijk’ zeiden mijn ouders in koor.
Na het eten nam ik Lea mee naar mijn kamer, zoals beloofd. ‘Wat vreemd dat ik sinds al die jaren dat ik je ken nog nooit je kamer heb gezien’ zei Lea terwijl ze in de rondte keek. ‘Vast wel, toen je klein was’ lachte ik. Lea ging op mijn bed zitten en keek me aan. Het viel me nu pas op dat ze donkerblauwe ogen had. Jake had bruine ogen. Ook hun haarkleur was anders, Lea had blond, krullend haar tot over haar schouders en Jake had bruin haar, aan de zijkanten kort zodat het niet over zijn oren kwam. Best apart eigenlijk, een andere oogkleur en een andere haarkleur. Misschien verfde Lea haar haar wel blond. ‘Ehm…Het is misschien een rare vraag, maar verf jij je haar?’ Vroeg ik. Ze lachte. ‘Nee. Je vind het zeker raar dat mijn haarkleur zo anders is dan dat van Jake en mijn ouders’.
Ik had eigenlijk nog niet aan haar ouders gedacht, maar die hadden inderdaad ook allebei bruin haar. ‘Je hebt het bij biologie vast weleens over erfelijkheid gehad. Mijn ouders zijn allebei heterozygoot voor de haarkleur. Ik heb toevallig de twee recessieve genen geërfd die voor blond haar zorgen. Daar was 25 procent kans op, dat ik blond haar zou krijgen’ legde ze uitgebreid uit. Ik herinnerde me inderdaad het hoofdstuk erfelijkheid, maar dat was alweer een tijdje terug en ik kon me nog herinneren dat ik voor de toets daarover net een vijf haalde. ‘Tuurlijk, wat jij zegt. Zo had ik er nog niet over nagedacht’ zei ik alsof ik helemaal begreep wat ze bedoelde. ‘Je begrijpt de helft niet, he?’ Zei Lea. ‘Nee, maar dat maakt niet uit. Ik vertrouw erop dat je gelijk hebt’ gaf ik eerlijk toe.
Het bleef een tijdje stil. Ik hoorde haar zuchten. ‘Mis jij Jake net zo erg als ik?’ Zei ze uiteindelijk. Ik had van tevoren al voorspeld dat Jake aan bod zou komen…
‘Ja’ zei ik kortaf. Wat moest ik zeggen? Dit was Jake zijn zus, ze miste hem vast net zo veel als ik, misschien wel meer. Moest ik misschien zeggen dat ik Jake gezien had? Misschien had zij er wel een verklaring voor. Volgens Jake was ze altijd heel nieuwsgierig, vooral op het gebied van hekserij. Wie weet had ze zich ooit met geesten bezig gehouden. ‘Lea, ik moet je iets belangrijks vragen’ zei ik. ‘Vraag maar wat je wilt’ zei ze. Ik kon aan haar stem horen dat ze ieder moment in huilen kon uitbarsten. Moest ik nu wel doorgaan over Jake, of moest ik het later vragen? Later zou wel eens te laat kunnen zijn als Jake echt iets belangrijks wilde zeggen. ‘Ik heb Jake’s geest gezien’ zei ik. ‘Of eh…Dat denk ik in ieder geval.’ Lea keek me aan met tranen in haar ogen. ‘Zeg dat nog eens, maar dan zelfverzekerder.’ Ze had gelijk. Het klonk alsof ik het zelf niet eens geloofde… ‘Goed...Ik weet zeker dat ik Jake zag. Hij wilde me iets duidelijk maken, maar ik weet niet wat’ zei ik. ‘Want één of andere idioot sloeg je het ziekenhuis in’ voegde Lea eraan toe. Mijn ouders hadden de Hagens natuurlijk verteld wat er gebeurt was. Nou ja, wat zij dachten dat er gebeurt was. Lea vermeed duidelijk mijn blik en keek naar de grond. ‘Ik weet niet waarom je mij dit verteld in plaats van je ouders, maar bedankt. Dit is belangrijk’ zei ze. Ik dacht dat ze niet meer zou gaan huilen, want ze klonk rustiger, maar ik had me vergist. Ze snikte en tranen liepen over haar wangen. Ze bleef naar de grond staren. Wat moest ik doen? Ik deed mijn arm om haar heen en drukte haar tegen me aan. Ik wist niet of ik haar zo zou troosten, maar het leek me beter dan niets doen. ‘Als je wilt, zoeken we samen uit wat Jake wilde zeggen, oke?’ Zei ik. ‘Luke weet er ook van, hij wilt vast ook helpen.’ Ze zei dat het belangrijk was, dus ik wist zeker dat ze zou willen uitzoeken wat Jake duidelijk wilde maken. Ze was tenslotte een nieuwsgierig type. Ze legde haar hoofd op mijn schouder en ik gaf er een kus op. ‘Alles zal beter worden, Lea’ zei ik. ‘Ik beloof het je.’
Was het slim om dat te zeggen? Want natuurlijk zou alles wel beter worden, maar dat zou zeker nog veel tijd kosten. Bij mij wel in ieder geval.
Ik heb even zonder inspiratie gezeten, maar het is er weer. Het volgende stukje schrijf ik waarschijnlijk morgen en dat plaats ik dan ook meteen. Vanavond heb ik geen tijd, want ik moet echt nog even leren voor m'n examen morgen. Ik meld het maar even, want eerst plaatste ik elke dag een stukje.
Even een klein stukje. Het is toch moeilijker dan ik dacht dus het duurt wat langer voordat ik weer een wat langer stuk heb.
De volgende ochtend, dinsdagochtend, wist ik mijn moeder over te halen om me naar school te laten gaan. Op school zouden veel mensen me waarschijnlijk aanspreken, vragen wat er precies gebeurt is, maar dat was beter dan nog een hele dag thuis zitten. Ik moest echt even afleiding hebben, me ergens anders mee bezig houden. Het liefst zou ik meteen naar Lea zijn gegaan om te bespreken hoe we ons ‘onderzoek’ aan gingen pakken, maar ik wist dat ik me ook met andere dingen bezig moest houden. ‘Ik ga’ zei ik tegen mijn moeder voordat ik de deur uit ging. Ze kwam meteen naar de voordeur toe. ‘Als je je niet goed voelt moet je onmiddellijk naar huis komen!’ Riep ze me na toen ik wegreed op de fiets. Ze bedoelde het goed, maar ze overdreef een beetje…Misschien had ik een hersenschudding, maar als het ernstig was had de dokter dat wel gezegd. Hij had alleen gezegd dat ik rustig aan moest doen en op school zit je bijna de hele tijd op een stoel. Wat kon er gebeuren? Daar kwam nog bij dat ik maar tot één uur les had, dus ik zou rond half twee al weer thuis zijn. Ik woonde in dezelfde stad als waar ik naar school ging, in Amsterdam, dus ik hoefde nooit met de trein, bus of metro te reizen. Ik hoefde slechts twintig minuten te fietsen. Ik was vorig jaar begonnen met de opleiding Human Resource Management en was nu bezig met mijn tweede jaar.
Het gaat goed, ik ben alweer benieuwd naar het vervolg!! ;D
Ga zo door! :3
bedankt :) M'n examens zijn voorbij, dus ik denk dat het volgende stuk snel komt.
Ik heb alles weer even gelezen, en het gaat zeker goed! Ben benieuwd naar de rest..
Hallo! bedankt voor de racties :) Ik heb net een klein stukje geschreven, dus dat plaats ik maar even. Het is tenslotte alweer even geleden dat ik wat geplaatst heb...
Ik wilde net de school binnen lopen toen ik iemand mijn naam hoorde roepen. Ik draaide me om en zag Jane naar me toe rennen. ‘Gelukkig ben je weer op school. Ik begon me al zorgen te maken’ zei ze hijgend. Jane had ik vorig jaar ontmoet. Ze deed dezelfde opleiding als ik en we hadden vrijwel alle lessen samen. Vaak zaten we naast elkaar in de klas, zonder verder bedoelingen. We waren gewoon goede vrienden. Zij wist niets over magie en ik was ook niet van plan om haar er iets over te vertellen, je wist namelijk maar nooit hoe mensen erop zouden reageren. Mijn ouders vertelden het ook niet aan iemand, hoe lang ze diegene ook kenden. ‘Jane, rustig…Ik was er alleen gisteren niet’ lachte ik. Meteen nadat Jake was overleden was ik weer naar school gegaan. Mijn ouders dachten dat het beter was om iets de doen te hebben, afleiding te hebben, dan om de hele dag thuis te zitten. Waarschijnlijk hadden ze wel gelijk, maar school was op dat moment ook niet de hemel. De school was ingelicht over de 'verdwijning' van mijn beste vriend en mijn klasgenoten wisten er ook van. Iedereen kwam dus naar me toe om te vragen hoe het ging en of er al een aanwijzing gevonden was enzo…Het is maar wat je afleiding noemt.
Ik denk dat ik vandaga of morgen nog wel wat meer ga schrijven, dus er zal snel weer wat komen!
Beter een klein stukje dan helemaal niks, vind ik. Ik vind het weer goed! En ik had bij het vorige stukje al het gevoel dat er iets bloeit, of gaat bloeien tussen Lea en Tyler.. Dus ik ben benieuwd of dat ook zo is!
Ik heb bij het vorige stukje iets aangepast, want het klopte niet helemaal :) De 'gewone' mensen denken natuurlijk dat Jake verdwenen/ontvoerd is. Daarom heb ik er nu van gemaakt dat de school ingelicht is over Jake's verdwijning, in plaats van over zijn overlijden.
Even een vraagje aan de lezers: vinden jullie dat het te langdradig wordt en dat er wat sneller iets moet gebeuren, of leest het nog lekker weg?
Beter een klein stukje dan helemaal niks, vind ik. Ik vind het weer goed! En ik had bij het vorige stukje al het gevoel dat er iets bloeit, of gaat bloeien tussen Lea en Tyler.. Dus ik ben benieuwd of dat ook zo is!
haha, wie weet :wink: Ik verklap maar niets, dan blijft het vast leuker om te lezen.
Even een vraagje aan de lezers: vinden jullie dat het te langdradig wordt en dat er wat sneller iets moet gebeuren, of leest het nog lekker weg?
Ik vind dat het tot nu toe nog lekker weg leest. Vooral omdat die Lea nu in het spel is, en ik benieuwd ben wat voor rol zij gaat spelen in Tyler zijn leven (verklap het maar niet inderdaad :P) Dus ik blijf benieuwd naar de volgende stukjes, maar een beetje spanning of conflicten erin zijn natuurlijk nooit mis. Als het langdradig wordt geef ik/geven wij het wel aan!
Hallo iedereen! Ik ben nieuw hier en ben een verhaal aan het schrijven. Ik ben benieuwd naar jullie mening en tips zijn welkom! Hier is het eerste stukje.
Het is zaterdag avond en ik lig op mijn bed na te denken over iets wat gebeurt is en niet meer terug te draaien valt, net als wat ik de rest van de week al gedaan had.
Mijn ouders vertellen me elke dag dat ik niet in het verleden moet blijven hangen, maar juist naar de toekomst moet kijken. Hun letterlijke woorden: ‘Als je in het verleden blijft hangen, zul je nooit wat bereiken in je leven. Je moet juist vooruit kijken.’
In mijn geval is dat niet zo gemakkelijk als het klinkt. Vandaag precies een week geleden ben ik mijn beste vriend Jake verloren aan de klauwen van een gruwelijk monster. Het komt door de eeuwige strijd tussen demonen en heksen. Ze zouden in harmonie kunnen leven, elkaar kunnen vermijden, maar het tegendeel is het geval. Demonen laten heksen niet met rust, ze vallen ze aan als ze de kans krijgen. Op de momenten dat je een makkelijke prooi bent. Maar het zou te gemakkelijk zijn om alleen de demonen de schuld te geven. Mijn ouders zeggen dat sommige heksen net zo goed jagen voor de lol, maar dan op demonen natuurlijk. Jake en ik liepen naar huis na ons wekelijkse avondje uit naar Ties Kleran, een niet zo bekende maar gezellige club in de stad. Het was Jake’s lievelingsclub. Hier ging hij altijd op versiertour. ‘Hier komen de lekkerste vrouwen, Tyler. Geloof me maar’ had hij gezegd om me over te halen om mee te gaan. Het was hem gelukt en we bleven terugkomen. Altijd stapte Jake op allerlei meisjes af, als ze er maar een beetje goed uit zagen, en vroeg hun naam. Hij bood ze een drankje aan en bijna altijd liep het uit op een avond vol met geflirt en drank. Totdat hij haar zag, een meisje van ongeveer zeventien, wat één jaar jonger is dan wij, met bruin krullend haar tot vlak over haar schouders, een licht getinte huid en ondanks dat toch blauwe ogen. Jake kon zijn ogen nooit van haar afhouden. Zij was ‘het leukste meisje die hij ooit gezien had’, niemand kon aan haar tippen. Zij was dan ook de enige waar hij geen woord tegen durfde te spreken. Hij was te bang om het te verprutsen. Ook die avond, zijn laatste avond in Ties Kleran, de laatste avond van zijn leven kon hij alleen maar staren. We waren een makkelijke prooi, met zijn tweeën, in het donker, aangeschoten én heksen. Hij kwam uit het niets en met zijn reusachtige klauwen kwam hij op Jake af. Ik wilde hem helpen, maar stond verstijfd. Ik had veel verhalen over ze gehoord van mijn ouders, maar had er nog nooit één in het echt gezien. Het kwam niet in mijn hoofd op om hem aan de kant te duwen of de demon aan te vallen. Met mijn gave om elektriciteit op te wekken uit mijn handen had ik hem misschien kunnen stoppen. En dan Jake, een ‘Firestarter’ zou je hem kunnen noemen. Hij kon zichzelf letterlijk in vuur en vlam zetten. Maar hij was te dronken, het drong niet op tijd tot hem door wat er gebeurde. Alles hing van mij af, maar ik deed niets. Ik liet de demon ook nog eens wegglippen. Ik had liever gehad dat hij anders was doodgegaan, want als je door een demon vermoord wordt verdwijn je. Nouja, als er nog iets van je over is. Dit is de manier waarop de sporen worden uitgewist, zodat de politie geen enkele houvast heeft bij het onderzoek. Jake zal als vermist worden beschouwd. Er zal nog gezocht worden, maar uiteindelijk zal hij ten dode worden opgeschreven, moordenaar onbekend. Voor zijn ouders moet het nog het ergst zijn, zij moeten doen alsof ze niet weten waar hun zoon is, blijven zoeken. Terwijl ze weten dat het zinloos is. Het liefst zou ik die demon gaan zoeken, tot in de eeuwigheid als het moet, en hem afmaken. Maar mijn ouders zeggen dat het alleen maar voor problemen zou zorgen, dat demonen op me zouden gaan jagen. Maar maakt het verschil? Nu vallen ze ook aan. Ik liep de trap af en wilde weggaan, naar Ties Kleran, zonder Jake.
Commentaar is welkom!
Tweede stukje.
Mijn moeder hoorde dat ik naar beneden kwam, uit mijn kamer waar ik al mijn vrije tijd doorbracht sinds Jake zijn dood, en kwam naar de gang. ‘Waar ga je heen, Tyler?’
‘Uit, naar Ties Kleran’ zei ik. ‘Alleen?’
‘Ja en ik weet niet hoe laat ik thuis ben.’
‘Geen sprake van’ zei mijn vader die ons duidelijk gehoord had en nu ook in de gang stond. ‘Ik wil niet dat je naar die club gaat. Het is gevaarlijk. Dat heb je nu toch zeker wel gemerkt? Wat nou als die demon terugkomt en jou ook van kant maakt?’ zei hij kwaad.
‘Je zegt zelf dat ik door moet gaan met mijn leven en dat doe ik. Ik ga geen plekken vermijden en ik ga me al helemaal niet laten afschrikken door demonen. Je zegt zelf altijd dat ze willekeurig hun slachtoffers kiezen, er is evenveel kans dat ik aangevallen wordt als anders. Er is niets verandert.’
‘Toch wel, Tyler. Nu ben je alleen.’
‘Oke, ik haal Luke wel op’ zei ik geïrriteerd. Zonder nog wat te zeggen liep ik de deur uit met mijn jas nog in mijn hand. Buiten trok ik mijn jas aan, haalde Luke op en met zijn auto reden we naar Ties Kleran. De hele weg was er een doodse stilte. Ook Luke had het moeilijk met de dood van Jake. Hij was er dan wel niet bij, maar hij wist precies wat er gebeurt was. Ook hij is namelijk een heks. Hij en Jake zijn de enige heksen die ik ken. Soms vraag ik me af of andere mensen in mijn omgeving ook heksen zijn, zonder dat ik het weet. Misschien zijn er wel heel veel, maar houd iedereen het geheim, net als ik. De ouders van Jake, Luke en mij kennen elkaar al een tijdje, ik ben praktisch met ze opgegroeid. Voor ons viel er dus niets geheim te houden. Ik vraag me eigenlijk af hoe onze ouders elkaar gevonden hebben, hoe ze er van elkaar achter kwamen dat ze heksen zijn. Na tien minuten rijden waren we er. Het was moeilijk om een parkeerplek te vinden, het was blijkbaar erg druk. Uiteindelijk vonden we een plekje en konden we naar binnen. Het was een gekkenhuis. Toen we naar de bar liepen werd duidelijk waarom. Er was een live optreden aan de gang. De band die speelde bestond uit drie jongens en één meisje. Het meisje was schaars gekleed en de zangeres van de groep. ‘Jake zou meteen overgelopen zijn naar haar’ zei Luke toen hij mijn blik volgde naar de blanke, schaars geklede zangers. ‘Dat betwijfel ik. Hij was echt verliefd.’
Luke lachte. ‘Denk je echt?’
‘Ja, zeker weten’ antwoordde ik. Ondanks de drukte stond de barman binnen vijf minuten voor onze neus. ‘Kan ik jullie helpen, heren?’ vroeg hij beleefd. Het was een kale man met een donkerblauw shirt waar hij duidelijk niet al te zuinig op was. Overal zaten bier- en wijnvlekken en in één van de korte mouwen zat een groot gapend gat. ‘Doe mij maar een glas bier’ zei Luke meteen. De barman richtte zich nu tot mij. ‘Meneer, er wachten mensen’ zei hij ongeduldig toen hij door had dat ik meer bezig was met het bekijken van de vele mensen hier. Ik zocht Jake’s meisje, maar het was praktisch onmogelijk om in deze menigte iemand te vinden. Ik richtte me tot de barman toen ik het ongeduldige getik van vingers op de bar hoorde. ‘Eh..doe mij maar hetzelfde’ zei ik haastig. ‘Bedankt, ik kom zo bij u’ zei hij geïrriteerd. ‘Luke, ik ga kijken of dat meisje van Jake er is. Ik ben zo terug.’
Ik stond op van de wankele barkruk en begon me tussen de menigte te wringen. ‘Oké, je doet maar. Maar ik geef het weinig kans van slagen!’ riep Luke me na.
Het was onmogelijk om niet tegen mensen aan te lopen en zo nu en dan kreeg ik een half glas bier of wijn over me heen. Ik besloot me daar maar niet al te druk om te maken, aangezien het onvermijdelijk was. Ik kwam steeds dichter bij het podium, waardoor de muziek door mijn hoofd dreunde. Overal om me heen schreeuwde mensen mee met de muziek (zingen kon je het niet meer noemen) en duwde elkaar weg om dichterbij te komen. Ik werd helemaal ingesloten en kon geen kant meer op. Misschien was het toch niet zo’n slim plan om bij de bar weg te gaan, het was tenslotte een wonder dat daar nog een kruk vrij was en dat Luke en ik zo snel geholpen werden. Ik wilde me om draaien en proberen om me opnieuw tussen de menigte door te wringen om bij Luke te komen, maar een fel licht weerhield me daarvan. Ik keek naar waar het vandaan kwam, het podium. In plaats van drie jongens zag ik er nu vier. Maar de vierde hoorde er niet bij, hij had geen instrument en zong niet. Door het licht kon ik geen duidelijk beeld krijgen van de jongen. Ik keek om me heen, om te kijken of andere mensen net zo verbaasd waren als ik, maar niemand leek deze verschijning interessant te vinden of ook maar op te merken. Ik keek weer naar het podium toen ik merkte dat het licht minder fel werd. Nu zag ik langzaam een bekend gezicht duidelijk zichtbaar worden. Het was Jake. Langzaam werd ook de rest van zijn lichaam zichtbaar. Ik wreef in mijn ogen en keek nog eens goed. Ik keek recht door hem heen, alsof ik naar een schim keek. De schim keek me aan. Ik zag zijn lippen bewegen, alsof hij iets naar me schreeuwde, maar door de herrie om me heen kon ik niet verstaan wat hij me wilde zeggen. Ik wilde naar hem toe, hoe onwerkelijk dit ook was. Ik begon mensen te duwen om zo dichter bij het podium te kunnen komen. Door mijn geduw kreeg ik diverse boze blikken toe geworpen en kreeg ik een hoop gescheld te horen. Ik negeerde het en liep verder. Ik was nog maar een paar meter van het podium verwijderd, toen de schim vervaagde. Ik moest sneller zijn. Ik moest weten wat hij me duidelijk wilde maken. Plotseling voelde ik een dreun tegen mijn hoofd, waardoor langzaam alles zwart werd voor mijn ogen. De schim verdween uit mijn zicht en ik viel om, tegen diverse mensen aan. ‘Bel 112!’ hoorde ik iemand schreeuwen. Daarna hoorde ik niets meer en werd alles volledig zwart.
Commentaar? tips??
Wat vinden jullie? M'n verhaal is 32 keer bekeken, maar niemand reageert. Ik heb nog een stukje geschreven, maar ik denk wel dat het voorlopig de laatste is. Ik denk dat als iemand het leest, diegene wel reageert.
Ik keek om me heen. Het eerste wat me opviel was dat bijna alles in deze ruimte wit was. De muren, de vloerbedekking, de deur. Ik lag in een bed, met mijn hoofd op een wit kussen en mijn lichaam onder een witte deken. Ik lag in een ziekenhuisbed. Ik zag nog twee bedden in de kamer staan, maar deze waren leeg. Ik herinnerde me de harde klap tegen mijn hoofd. Met mijn hand voelde ik dat er een pleister op de zijkant van mijn hoofd was geplakt. Toen herinnerde ik me de schim. De schim van Jake. Had ik hem echt gezien? Ik was nuchter. Ik had geen druppel alcohol op. Is het misschien normaal voor een heks om schimmen te zien? Ik kon me niet herinneren dat mijn ouders ooit iets over schimmen hadden gezegd. Was het dan misschien mijn verbeelding? Jake’s dood was nog maar kort geleden en ik had het er erg moeilijk mee, misschien wilde ik hem wel zo graag zien dat het ook daadwerkelijk gebeurde…Betekent dat dan dat ik waanbeelden heb, dat ik dingen zie die er niet zijn? Mijn gedachten werden verstoort door het geluid van de deur die openging. Mijn ouders stonden in de deuropening. Toen ze zagen dat ik wakker was, liepen ze naar me toe. Ik zou vast een preek krijgen aan het bezorgde gezicht van mijn moeder te zien. ‘Jake, wat is er gebeurt?’ vroeg mijn moeder, nog voordat ze op één van de rieten stoelen zat die zich in de kamer bevonden speciaal voor bezoekers. Ik moest snel beslissen of ik de waarheid zou vertellen. Wat zouden mijn ouders reageren als ik vertel dat ik Jake zag? Misschien zouden ze dan wel denken dat ik gek werd. Ik besloot om geen risico’s te nemen.‘Het was druk. Iemand liep tegen me aan en raakte per ongeluk mijn hoofd met zijn elleboog. Hij was dronken, denk ik.’ Ik kon heel overtuigend overkomen en zag dat mijn moeder opgelucht was. ‘Gelukkig herinner je je nog wat er gebeurt is, volgens de dokter heb je mogelijk een hersenschudding.’
‘Ik zei nog zo dat je niet moest gaan’ zei mijn vader zachtjes. Hij deed waarschijnlijk zijn best om rustig te blijven, want zo kalm was hij normaal niet. Ik besloot zijn voorbeeld te volgen en bleef ook kalm. Ik wilde tenslotte niet dat iemand op de gang ons zou horen. ‘Pap, dit heeft toch niets met demonen te maken? Dit is een doodnormaal ongeluk. Er was een live optreden, dus het was erg druk. Dan gebeuren dit soort dingen wel eens.’ Ik keek naar mijn vader en wachtte tot hij me tegen zou spreken, maar dat gebeurde niet. De stilte werd doorbroken door het opnieuw opengaan van de deur. Dit keer stond Luke in de deuropening. ‘Sorry als ik stoor, ik wilde gewoon even kijken hoe het ging’ zei hij. Ik kon aan zijn gezicht zien dat hij zich zorgen maakte, maar aan zijn stem was het niet te horen. Luke toonde niet graag zijn emoties. ‘Je stoort helemaal niet’ zei mijn moeder. ‘Kom maar binnen.’ Luke kwam binnen, gevolgd door een verpleegster. ‘Het mag niet te druk worden, dus als er meer mensen komen zullen ze even moeten wachten, oke?’ legde ze vriendelijk uit. Mijn moeder knikte ter bevestiging dat ze het begreep. Na een kwartier gingen mijn ouders koffie halen en was ik alleen met Luke. Natuurlijk hadden mijn ouders het onzin verhaal dat ik had bedacht aan Luke verteld, maar ik vertrouwde hem en wist dat hij me niet zou veroordelen tot gek. ‘Luke, ik heb Jake gezien’ zei ik toen ik zeker wist dat mijn ouders ons niet meer konden horen. ‘Serieus? In de club?’ Vroeg Luke met ongeloof. ‘Ik weet zeker dat je een hersenschudding hebt…’. ‘Ik bedoel natuurlijk zijn geest’ zei ik met irritatie in mijn stem. Had ik niets moeten zeggen? Nee, Luke moest en zou me serieus nemen. ‘Hij verscheen op het podium, toen ik dat meisje zocht. Ik kon recht door hem heen kijken.’
‘Je bent serieus hé?’ zei Luke verbaasd. ‘Ja, bloedserieus. Hij wilde me iets duidelijk maken, maar door de drukte en de herrie weet ik niet wat. Ik probeerde dichterbij te komen, maar het enige dat ik heb verstaan is mijn naam.’
‘Misschien wilde hij je wel vertellen waar z’n vriendin was’ lachte Luke. ‘Luke…Kom op, even serieus. Ik wil terug. Misschien zie ik hem nog wel een keer en zie jij hem dan ook.’
‘Ja, maar ik denk dat je voorlopig niet weg mag. Met je hoofd, weet je wel.’
‘En m’n overbezorgde moeder en bazige vader…’ voegde ik er met een zeurende stem aan toe. Ik werd soms zo moe van mijn ouders. Mijn moeder, Sara, is een ‘gewoon mens’. Ze is geen heks zoals mijn vader, wat mij dus eigenlijk een half-heks maakt. Ik vraag me eigenlijk af of dat uitmaakt, heel heks of half-heks zijn. Mijn moeder heeft er problemen mee dat ze me niet kan beschermen als haar grootste angst uitkomt, een demon die het op mij gemunt heeft. Dat begrijp ik wel, maar toch kan het soms behoorlijk lastig zijn, zo’n overbezorgde moeder. Mijn vader heet Christiaan, maar iedereen noemt hem Chris. Ik ben mijn heksenkant en elektriciteit- krachten van hem geërfd. Ondanks dat hij mij altijd verteld dat ik niet naar demonen op zoek moet gaan, ik zou niet weten waarom ik dat zou doen, zocht hij vroeger het gevaar altijd op. Hij was absoluut niet bang voor demonen en zocht ’s avonds laat de plekken op waar mysterieuze verdwijningen hadden plaatsgevonden, aangezien dit wel eens het werk van een demon geweest zou kunnen zijn. Zijn twee jaar jongere broer was net als hij en volgde hem op de voet, totdat het een keer mis ging. Mijn vader was toen 18, net als ik nu. Een demon kreeg zijn jongere broer in zijn greep en als dat eenmaal gebeurt is, is het meestal snel met je gedaan. Sinds die dag, 11 januari 1985, deed hij een stuk voorzichtiger en zocht het gevaar niet meer op. Om mij het lot van zijn broer te besparen, vertelt hij me dit verhaal regelmatig om mij demonen te laten vrezen zodat ik ze niet zou opzoeken. Je zou denken dat ik zijn vertrouwen inmiddels wel gewonnen had, aangezien ik niet op zoek ben geweest en ook nog nooit met een demon heb gevochten, maar nee hoor. Ik krijg nog steeds regelmatig een preek. Luke en ik kijken allebei naar de deur toen mijn ouders weer binnenkwamen. We zouden ons gesprek later moeten voortzetten.
Ik ben te moe om het laatste stuk nog te lezen, maar de twee stukken daarvoor heb ik wel gelezen. In het begin was ik even verbaasd dat je over heksen en demonen begon. Maar nu vind ik het eigenlijk wel leuk, ik heb namelijk al lang geen fantasy verhaal meer gelezen. Ik zeg; door gaan :).
Je moet je niets aantrekken van het wel lezen en geen comments sturen- er zijn niet zo heel veel gebruikers meer online, en veel lezen wel maar vergeten dan te antwoorden.
Ik heb technisch gezien hetzelfde antwoord als de bovenstaande gebruiker. Ik vind de stukken tot nu toe heel leuk, maar probeer kleinere stukken te posten en meer gebruik te maken van alinea's. Het is namelijk moeilijker je hoofd bij grote lappen tekst te houden in plaats van kortere, beter onthoudbare stukken.
Ik heb het laatste stuk nu ook even gelezen en ik vind 't nog steeds leuk!..
bedankt allemaal! Ik zal wat met de tips doen en proberen om zo snel mogelijk nog een stukje te schrijven :) Ik heb het wel druk deze week, want volgende week beginnen mijn examens en ik heb nog heel wat te doen...
ik schrijf eigenlijk altijd fantasy verhalen. Wat voor verhalen schrijf jij vooral?
Oké! Meestal probeer ik mijn verhalen zo realistisch mogelijk de schrijven, maar heb niet echt een standaart onderwerp of genre ofzo. Meestal komen er bij mij ineens verhalen op in mijn hoofd als ik ineens inspiratie heb, en als ik ze dan niet op schrijf dan vergeet ik het vaak weer, heel stom! Ik heb ook wel eens een fantasy verhaal geschreven, maar dat is alweer een tijd geleden ^^.
Ik heb vandaag nog een klein stukje geschreven, ik hoop dat jullie het wat vinden!
Diezelfde avond om elf uur mocht ik naar huis. Eenmaal thuis ging ik meteen naar mijn kamer, zoals gewoonlijk. Ik had even geen zin in vragen van mijn bezorgde ouders en wilde alleen zijn. Mijn moeder had meteen naar school gebeld. Ze wilde dat ik morgen thuis bleef om te rusten. Dat was maar goed ook, want ik zou mijn gedachten toch niet bij mijn werk kunnen houden. Ik kon alleen maar denken aan wat ik vanavond gezien had, of eigenlijk vooral aan wat Jake’s geest me duidelijk wilde maken. Ik liet me op mijn bed vallen zuchtte diep.
Ik weet het nu gewoon even niet meer. Aan de ene kant hoop ik natuurlijk dat ik hem echt gezien heb daar op het podium, maar aan de andere kant heeft het me behoorlijk laten schrikken en bang gemaakt. Hij was duidelijk in paniek, wat goed kan betekenen dat hij me voor iets ergs wilt waarschuwen. Als hij natuurlijk echt was.
Deze gedachte moet ik echt van me afzetten. Als ik mezelf niet eens geloof, hoe moeten mijn ouders me dan ooit geloven? Ik twijfelde nog steeds of ik mijn ouders zou vertellen wat er vanavond echt gebeurt was. Misschien had mijn vader er een logische verklaring voor. Als het inderdaad te maken had met het feit dat ik een heks ben, zou hij me kunnen helpen. Maar door de reactie van Luke zie ik er toch vanaf. Luke had er duidelijk moeite mee om me serieus te nemen, misschien kwam dat wel doordat ik ongeloofwaardig overkwam, doordat ik het zelf niet geloof.
Ik ging rechtop zitten en keek naar buiten. De straat was verlaten, de meeste mensen sliepen waarschijnlijk al. Het was morgen tenslotte maandag. Ik wist zeker dat ik vanavond niet zou kunnen slapen. Waarschijnlijk zou dat ook zo blijven totdat ik het raadsel rondom Jake's verschijning zou hebben opgelost.
Goed stukje weer. Ik zie alleen dat je af en toe de ene keer vanuit de tegenwoordigetijd verteld zoals: Ik weet het nu gewoon even niet meer. Aan de ene kant hoop ik ...
En dan vertel je het weer alsof het al gebeurd is en het na verteld wordt, snap je? Daar moet je proberen op te letten, maar verder vind ik het goed!
Ik snap wat je bedoelt ;) Ik zal er beter op gaan letten :)
Twee uur ’s nachts. Ik lag inmiddels al twee uur in bed, maar was nog steeds klaar wakker. Ik zuchtte en draaide me voor de zoveelste keer om. Steeds als ik dat deed voelde ik een steek in mijn hoofd. Die gast bij Ties Kleran had me behoorlijk hard geslagen. Ik vroeg me af wat er gebeurt zou zijn als hij dat niet had gedaan, wat natuurlijk compleet zinloos was. Wat gebeurt is, is gebeurt. Als je iets toch niet meer kunt veranderen, waarom zou je er dan nog over na denken? Daar wordt je alleen maar ongelukkig van. Ineens kreeg ik respect voor de uitspraak van mijn ouders. Ik moest echt eens wat minder in het verleden blijven hangen, al wist ik niet zeker of je een paar uur geleden wel ‘verleden’ kon noemen…
Ik werd wakker en ging rechtop zitten om op mijn wekker, die op het nachtkastje naast m’n bed stond, te kijken hoe laat het was. Weer een steek door mijn hoofd…Ik hoopte dat ik daar snel vanaf zou zijn. Als mijn bed nou wat lager was of mijn nachtkastje wat hoger, zou ik gewoon kunnen blijven liggen…Ik zag dat het half tien was. Blijkbaar had ik toch wel een tijdje geslapen. Ik stond op, pakte wat kleren uit mijn houten kast en strompelde naar de badkamer. Vandaag zou een lange dag gaan worden…Waarschijnlijk zouden mijn ouders me verbieden om weg te gaan en zou ik de hele dag thuis moeten zitten. Na een kwartiertje had ik gedoucht en liep ik de trap af naar beneden. Mijn moeder zat op de bank in de woonkamer naar een reality show te kijken, daar was ze helemaal verslaafd aan. Mijn moeder werkte bij een reclamebedrijf en kreeg vaak de mogelijkheid om thuis te werken, waar ze nooit voor twaalf uur mee begon. Ik liep naar de kamer en ging naast haar zitten. ‘Heb je lekker geslapen?’ vroeg mijn moeder. Haar ogen waren nu even niet meer op de televisie gericht, maar op mij. ‘Ja, beter dan ik had verwacht’ antwoordde ik. ‘Mooi. Luister Tyler, vanavond komen de ouders van Jake bij ons eten. Ze nemen Lea ook mee. Kun je haar na het eten even mee naar je kamer nemen zodat ze niet de hele tijd beneden bij ons hoeft te zitten?’ Lea was Jake’s jongere zusje, slechts één jaar verschil. Natuurlijk heb ik haar meer dan eens gezien bij Jake thuis, maar ik had eigenlijk nooit echt aandacht aan haar geschonken en echt met haar gepraat. ‘Ja, dat wil ik wel doen, maar ze kent me niet zo goed.’
‘Dan leren jullie elkaar kennen’ antwoordde mijn moeder.
het is alweer een tijdje geleden dat ik bij dit verhaal een nieuw stukje gepost hebt, door gebrek aan inspiratie, maar het is me eindelijk gelukt!
Om zes uur precies ging de bel. Mijn ouders waren nog bezig met het klaarmaken van de lasagne en ik had de opdracht gekregen om de tafel te dekken. Aangezien ik daar een kwartier geleden al mee klaar was zat ik nu in de woonkamer voor de televisie. Eigenlijk wilde ik naar mijn kamer, maar dat mocht niet. Ik deed de deur open en zoals verwacht stonden Jake’s ouders en zijn zusje op de stoep. Ik probeerde een goede gastheer te zijn en pakte hun jassen aan. Ik zei dat ze alvast aan tafel konden gaan zitten en liep vervolgens naar de keuken om te kijken of mijn ouders al klaar waren met het eten. Ik snapte niet waarom ze er zo’n werk van maakte, ze kenden de familie Hagens, Jake’s familie, tenslotte al jaren. De lasagne was klaar dus ging ik ook aan tafel zitten. Mijn ouders zette de bak op tafel en sneden de lasagne in zes gelijke stukken. Voor zover dat mogelijk was in ieder geval. Ieder pakte een stuk. ‘Eet smakelijk’ zeiden mijn ouders in koor.
Na het eten nam ik Lea mee naar mijn kamer, zoals beloofd. ‘Wat vreemd dat ik sinds al die jaren dat ik je ken nog nooit je kamer heb gezien’ zei Lea terwijl ze in de rondte keek. ‘Vast wel, toen je klein was’ lachte ik. Lea ging op mijn bed zitten en keek me aan. Het viel me nu pas op dat ze donkerblauwe ogen had. Jake had bruine ogen. Ook hun haarkleur was anders, Lea had blond, krullend haar tot over haar schouders en Jake had bruin haar, aan de zijkanten kort zodat het niet over zijn oren kwam. Best apart eigenlijk, een andere oogkleur en een andere haarkleur. Misschien verfde Lea haar haar wel blond. ‘Ehm…Het is misschien een rare vraag, maar verf jij je haar?’ Vroeg ik. Ze lachte. ‘Nee. Je vind het zeker raar dat mijn haarkleur zo anders is dan dat van Jake en mijn ouders’.
Ik had eigenlijk nog niet aan haar ouders gedacht, maar die hadden inderdaad ook allebei bruin haar. ‘Je hebt het bij biologie vast weleens over erfelijkheid gehad. Mijn ouders zijn allebei heterozygoot voor de haarkleur. Ik heb toevallig de twee recessieve genen geërfd die voor blond haar zorgen. Daar was 25 procent kans op, dat ik blond haar zou krijgen’ legde ze uitgebreid uit. Ik herinnerde me inderdaad het hoofdstuk erfelijkheid, maar dat was alweer een tijdje terug en ik kon me nog herinneren dat ik voor de toets daarover net een vijf haalde. ‘Tuurlijk, wat jij zegt. Zo had ik er nog niet over nagedacht’ zei ik alsof ik helemaal begreep wat ze bedoelde. ‘Je begrijpt de helft niet, he?’ Zei Lea. ‘Nee, maar dat maakt niet uit. Ik vertrouw erop dat je gelijk hebt’ gaf ik eerlijk toe.
Het bleef een tijdje stil. Ik hoorde haar zuchten. ‘Mis jij Jake net zo erg als ik?’ Zei ze uiteindelijk. Ik had van tevoren al voorspeld dat Jake aan bod zou komen…
‘Ja’ zei ik kortaf. Wat moest ik zeggen? Dit was Jake zijn zus, ze miste hem vast net zo veel als ik, misschien wel meer. Moest ik misschien zeggen dat ik Jake gezien had? Misschien had zij er wel een verklaring voor. Volgens Jake was ze altijd heel nieuwsgierig, vooral op het gebied van hekserij. Wie weet had ze zich ooit met geesten bezig gehouden. ‘Lea, ik moet je iets belangrijks vragen’ zei ik. ‘Vraag maar wat je wilt’ zei ze. Ik kon aan haar stem horen dat ze ieder moment in huilen kon uitbarsten. Moest ik nu wel doorgaan over Jake, of moest ik het later vragen? Later zou wel eens te laat kunnen zijn als Jake echt iets belangrijks wilde zeggen. ‘Ik heb Jake’s geest gezien’ zei ik. ‘Of eh…Dat denk ik in ieder geval.’ Lea keek me aan met tranen in haar ogen. ‘Zeg dat nog eens, maar dan zelfverzekerder.’ Ze had gelijk. Het klonk alsof ik het zelf niet eens geloofde… ‘Goed...Ik weet zeker dat ik Jake zag. Hij wilde me iets duidelijk maken, maar ik weet niet wat’ zei ik. ‘Want één of andere idioot sloeg je het ziekenhuis in’ voegde Lea eraan toe. Mijn ouders hadden de Hagens natuurlijk verteld wat er gebeurt was. Nou ja, wat zij dachten dat er gebeurt was. Lea vermeed duidelijk mijn blik en keek naar de grond. ‘Ik weet niet waarom je mij dit verteld in plaats van je ouders, maar bedankt. Dit is belangrijk’ zei ze. Ik dacht dat ze niet meer zou gaan huilen, want ze klonk rustiger, maar ik had me vergist. Ze snikte en tranen liepen over haar wangen. Ze bleef naar de grond staren. Wat moest ik doen? Ik deed mijn arm om haar heen en drukte haar tegen me aan. Ik wist niet of ik haar zo zou troosten, maar het leek me beter dan niets doen. ‘Als je wilt, zoeken we samen uit wat Jake wilde zeggen, oke?’ Zei ik. ‘Luke weet er ook van, hij wilt vast ook helpen.’ Ze zei dat het belangrijk was, dus ik wist zeker dat ze zou willen uitzoeken wat Jake duidelijk wilde maken. Ze was tenslotte een nieuwsgierig type. Ze legde haar hoofd op mijn schouder en ik gaf er een kus op. ‘Alles zal beter worden, Lea’ zei ik. ‘Ik beloof het je.’
Was het slim om dat te zeggen? Want natuurlijk zou alles wel beter worden, maar dat zou zeker nog veel tijd kosten. Bij mij wel in ieder geval.
Ik heb even zonder inspiratie gezeten, maar het is er weer. Het volgende stukje schrijf ik waarschijnlijk morgen en dat plaats ik dan ook meteen. Vanavond heb ik geen tijd, want ik moet echt nog even leren voor m'n examen morgen. Ik meld het maar even, want eerst plaatste ik elke dag een stukje.
Even een klein stukje. Het is toch moeilijker dan ik dacht dus het duurt wat langer voordat ik weer een wat langer stuk heb.
De volgende ochtend, dinsdagochtend, wist ik mijn moeder over te halen om me naar school te laten gaan. Op school zouden veel mensen me waarschijnlijk aanspreken, vragen wat er precies gebeurt is, maar dat was beter dan nog een hele dag thuis zitten. Ik moest echt even afleiding hebben, me ergens anders mee bezig houden. Het liefst zou ik meteen naar Lea zijn gegaan om te bespreken hoe we ons ‘onderzoek’ aan gingen pakken, maar ik wist dat ik me ook met andere dingen bezig moest houden. ‘Ik ga’ zei ik tegen mijn moeder voordat ik de deur uit ging. Ze kwam meteen naar de voordeur toe. ‘Als je je niet goed voelt moet je onmiddellijk naar huis komen!’ Riep ze me na toen ik wegreed op de fiets. Ze bedoelde het goed, maar ze overdreef een beetje…Misschien had ik een hersenschudding, maar als het ernstig was had de dokter dat wel gezegd. Hij had alleen gezegd dat ik rustig aan moest doen en op school zit je bijna de hele tijd op een stoel. Wat kon er gebeuren? Daar kwam nog bij dat ik maar tot één uur les had, dus ik zou rond half twee al weer thuis zijn. Ik woonde in dezelfde stad als waar ik naar school ging, in Amsterdam, dus ik hoefde nooit met de trein, bus of metro te reizen. Ik hoefde slechts twintig minuten te fietsen. Ik was vorig jaar begonnen met de opleiding Human Resource Management en was nu bezig met mijn tweede jaar.
bedankt :) M'n examens zijn voorbij, dus ik denk dat het volgende stuk snel komt.
Ik heb alles weer even gelezen, en het gaat zeker goed! Ben benieuwd naar de rest..
Hallo! bedankt voor de racties :) Ik heb net een klein stukje geschreven, dus dat plaats ik maar even. Het is tenslotte alweer even geleden dat ik wat geplaatst heb...
Ik wilde net de school binnen lopen toen ik iemand mijn naam hoorde roepen. Ik draaide me om en zag Jane naar me toe rennen. ‘Gelukkig ben je weer op school. Ik begon me al zorgen te maken’ zei ze hijgend. Jane had ik vorig jaar ontmoet. Ze deed dezelfde opleiding als ik en we hadden vrijwel alle lessen samen. Vaak zaten we naast elkaar in de klas, zonder verder bedoelingen. We waren gewoon goede vrienden. Zij wist niets over magie en ik was ook niet van plan om haar er iets over te vertellen, je wist namelijk maar nooit hoe mensen erop zouden reageren. Mijn ouders vertelden het ook niet aan iemand, hoe lang ze diegene ook kenden. ‘Jane, rustig…Ik was er alleen gisteren niet’ lachte ik. Meteen nadat Jake was overleden was ik weer naar school gegaan. Mijn ouders dachten dat het beter was om iets de doen te hebben, afleiding te hebben, dan om de hele dag thuis te zitten. Waarschijnlijk hadden ze wel gelijk, maar school was op dat moment ook niet de hemel. De school was ingelicht over de 'verdwijning' van mijn beste vriend en mijn klasgenoten wisten er ook van. Iedereen kwam dus naar me toe om te vragen hoe het ging en of er al een aanwijzing gevonden was enzo…Het is maar wat je afleiding noemt.
Ik denk dat ik vandaga of morgen nog wel wat meer ga schrijven, dus er zal snel weer wat komen!
Beter een klein stukje dan helemaal niks, vind ik. Ik vind het weer goed! En ik had bij het vorige stukje al het gevoel dat er iets bloeit, of gaat bloeien tussen Lea en Tyler.. Dus ik ben benieuwd of dat ook zo is!
Ik heb bij het vorige stukje iets aangepast, want het klopte niet helemaal :) De 'gewone' mensen denken natuurlijk dat Jake verdwenen/ontvoerd is. Daarom heb ik er nu van gemaakt dat de school ingelicht is over Jake's verdwijning, in plaats van over zijn overlijden.
Even een vraagje aan de lezers: vinden jullie dat het te langdradig wordt en dat er wat sneller iets moet gebeuren, of leest het nog lekker weg?
haha, wie weet :wink: Ik verklap maar niets, dan blijft het vast leuker om te lezen.
Ik vind dat het tot nu toe nog lekker weg leest. Vooral omdat die Lea nu in het spel is, en ik benieuwd ben wat voor rol zij gaat spelen in Tyler zijn leven (verklap het maar niet inderdaad :P) Dus ik blijf benieuwd naar de volgende stukjes, maar een beetje spanning of conflicten erin zijn natuurlijk nooit mis. Als het langdradig wordt geef ik/geven wij het wel aan!
Plaats je reactie
Je moet ingelogd zijn op te kunnen reageren.